Helaas de laptop heeft het begeven, dus het regelmatig bijwerken van de web-log is er de laatste 3 maanden bij ingeschoten. We hebben nu even toegang tot internet en willen van dit moment gebruik maken om toch een indruk te geven van deze periode. We hebben een heleboel foto’s geupload en zo een fotoboek samengesteld.

De eerste regenbui na een hele hete, droge periode!! Hier hebben we de nacht doorgebracht bij de Holterberg, dichtbij Rijssen. Het is eind juli en we snakten al weken naar een fikse bui.

Hier ligt Roxy bij te komen van een massage-sessie, om haar rug soepeler te krijgen na haar hernia.

We doen het bijna nooit, maar hier bivakkeren we op een minicamping,  camping "Zuna" genaamd. Ieniemienie heeft na 5 minuten alweer een muis gevangen. Later die avond duikt ze nog bij onze kamperende buren naar binnen, waarop de vrouw des huizes panisch wordt. Zij wil geen dieren binnen. Bij de deur staat dan ook een mierenlokdoosje. Kamperen bij de boer brengt sommige mensen echt terug naar de natuur….

Hulsen, net voorbij Rijssen. Rena loopt in de boomgaard van Frank en Anneke, een kippenboer en lerares op een basisschool. Het gras staat hier zo hoog omdat de grasmaaier kapot was gegaan, gelukkig hadden wij er een bij ons!!

Zonsondergang, Hulsen. Wat kan ze fotogeniek zijn als het NIET MOET.

Zonsondergang in hetzelfde Hulsen.

De zwervers!!

Jut en jul voor het eerst echt tegen elkaar gaan liggen.

Zelfs lekker ingestopt.

Ons kamp in Hulsen.

Afscheid van Frank en Anneke.

Roxy lekker aan het zwemmen.

Op de achtergrond zie je de vriendin van Rena in Sibculo.

Wereldplaats Sibculo.

Ieniemienie ligt lekker.

Ieniemienie ligt nog lekkerder.

Ieniemienie ligt zelfs nog lekkerder.

Rena met vriendin Aagje in Vriezenveen.

Roxy en Ieniemienie worden echt intiem.

Het zou zomaar kunnen!

Afscheid van een hele moeilijke en nare periode. Gelukkig gaan we weer samen op pad.

Een prachtig verblijf bij Erna en Stefan met hun hondenschool in Zenderen.

Bestaat deze weg? Blijkbaar dus wel en we zijn er zelfs een week gaan wonen. Door Lambertus Huckriede heeft deze weg deze naam gekregen. Het was een van zijn toppaarden.

Martin ruilt voor enkele dagen met Jenneke.

Martin met de teugels. Afscheid genomen van Usselo. Leuke tijd waar we graag aan terug denken. Binnen 2 dagen waren we in de gemeenschap opgenomen. Etentje in Duitsland, Lambertus helpen en wandelingen over de Rutbeek. Zelfs nog met Martin flink gestapt in Enschede. Bedankt allemaal!

De grens met Duitsland, het paaltje rechts zou de scheidslijn moeten zijn.

De nacht doorgebracht in ons eigen prive bos, waar de herten naast de huifkar sliepen.

Nog een keer wildkamperen nu weer met Jenneke. Mooie omgeving midden in een natuurgebied waar in de zomer flamingo’s komen, het gebied heet Ellewick.

Op een of andere manier heeft Rena een enorme aantrekkingskracht op koeien…

In Barlo (Duitsland). Door ieniemienie een extra overnachting afgedwongen, mevrouw bleef weg en we hadden besloten om te wachten tot ze terug zou keren. Gelukkig kwam ze aan het einde van de dag weer opdagen. we hebben veel walnoten en tamme kastanjes gekregen.

Ieniemienie heeft huisarrest en moet een week lang haar tuigje aanhouden.

Overnachting bij de schietvereniging in Hemden, Duitsland.

Het begint kouder te worden zo in november, vooral op dagen dat het goed waait en regent. Wat zijn we blij met onze gewatteerde regenbroeken!

Isselburg, Duitsland nog steeds. In Duitsland zijn in veel dorpen en steden parkeerplaatsen, speciaal ingericht voor campers, daar Wohnmobile genoemt. Daar is altijd water, vaak ook een stukje gras, en in Isselburg heb je geen last van de buren. Deze parkeerplaats ligt naast het kerkhof. Dit beeldje stond in Isselburg naast de stadsgracht.

De skyline van Isselburg. Deze kerk is tijdens de oorlog nog half platgebombardeerd, vertelde een Duitser ons geemotioneerd. Wij vroegen ons af of hij weet wat er bijvoorbeeld van Rotterdam over was na de bombardementen toen.

Afscheid van de rustige buren.

Af en toe moet Jen tijdens een rustig moment haar bolletje wol en haaknaald hanteren. Dit is de tweede muts al. Pauze op een parkeerplaats bij een wildpark met beren. Gelukkig zit overal goed schrikdraad rond!

Als deze dieren zouden ontsnappen zijn het verre van rustige buren!!

Wohnmobile-parkplatz in Rees. Duitsland. Hier lag de parkeerplaats tegen een woonwijk aan. Verschillende paardengekke meisjes hadden Rena al snel door en kwamen met wortels aanzetten, in ruil voor even rijden en borstelen. Hier kwamen we ook Tonny en Riky tegen, waar we nog een gezellige avond mee hebben doorgebracht in hun camper.

De brug over de Nederrhein, bij Rees.

Kalkar, Duitsland. Bij dit plaatsje staat de beroemde, nooit afgebouwde kerncentrale, tegenwoordig vakantieparadijs. Het plaatsje Kalkar kenden we niet, maar blijkt een prachtig dorp, waar ze zelfs bierbrouwen, in deze molen.

Van Kalkar reisden we naar Kleve, bovenaan het Reichswald, noch immer in Deutschland. Voor de oorlog was dit Nederland, de meeste Duitsers spreken vloeiend Nederlands in deze streek. Het uitzicht in dit weiland bij een koeienboer was fenomenaal!!

Net over de brug bij Gennep, weer terug in Nederland. File? Ik zie helemaal geen file!!

Dit kalfje is naar Pieter vernoemd. Helaas voor de boer was het een stiertje, maar je kan niet elke dag zeggen dat je vernoemd wordt….

Vlakbij Haps, Jen dacht dat we hier makkelijk onderdoor konden via het fietspad, maar eenmaal aangekomen sloeg de twijfel toe. Het scheelde maar 10 cm. of we waren weer de schoorsteen verloren.

Even borstelen tijdens de middagpauze. Let op Roxy op de achtergrond.

Hoeve ‘De Eik’ in het dorpje Zeeland. Zeeland ontmoet Zeeland! De familie van Asten heeft zelf meerdere trekpaarden. Zelden zoveel gewonnen bekers gezien als bij hen in de prijzenkasten. Het leuke was dat zij heel bekend zijn in Zeeland (provincie) en daar ook praktisch elke trekpaardenliefhebber kennen. Hier wordt Rena’s stokmaat gemeten. Kleine maat, 161 cm.

De van Astens houden ook enkele hengsten. Dit is Hardy van Pamel, 2 jaar geleden nog kampioen in Den Bosch. Hij zag Rena wel zitten!!

Even later passeren we (nog steeds in Zeeland) een hertenfarm.

Welkom op onze weblog.

 

In eerste instantie zul je denken:"Waar ben ik nu weer beland?" maar dat geeft niet want dat zal voorons ook vaak het geval zijn. Wij gaan op pad met huifkar en paard, zonderbestemming en tijdsbestek. Het doel is, behalve "Het goede leven","Het avontuur" en "De uitdaging" aangaan. Hier zullen wijstukjes plaatsen, vergezeld door foto’s, over onze voorbereidingen, ervaringenen belevenissen, zodat familie, vrienden en andere geïnteresseerden kunnenlezen hoe wij deze reis voorbereiden en wat onze belevenissen zijn.

Kaartje, Kleine moeite, Groot plezierPOSTEN kunt U HIER

De volgende ochtend installeer ik eerst een fietscomputer op de huifkar, om de kilometers in de gaten te kunnen houden. Naast de huidige snelheid wordt ook het gemiddelde, maximum, dag en totaal kilometers weergegeven. De eerste kilometers kijken we bijna constant op het schermpje. Rena loopt tussen 5-6 km/u. We hebben exact opgemeten wat de afstand is die de band per omwenteling aflegt, dus dat moet aardig kloppen.

We hebben een afspraak in Ruurlo met een fotograaf. We hopen daar over 6 dagen te zijn, maar dan moeten we er wel de pas inzetten.

Ondertussen maken we grappen naar Rena, dat ze niet moet terugvallen in snelheid, als dat op het schermpje te zien is. Presteren en de prestaties verbeteren, zo hoort dat in onze prestatiemaatschappij en dus moet Rena dit gezeik ook even aanhoren.

We willen wel statistieken gaan bijhouden wat haar prestaties zijn met de enorm toenemende warmte, maar daar hoeft Rena zich geen reet van aan te trekken!

Vandaag gaan we de Maas oversteken. Over de brug bij Tiel is voor Rena een behoorlijke klim.

Na een pause bij Ijzendoorn moeten we een behoorlijke klim de dijk op. We proberen het in draf, maar Rena glijdt uit over het gladde asfalt. We spannen Rena uit en rijden de huifkar zelf met de hand terug naar beneden. We trekken Rena de schoenen aan in de hoop op meer grip met het wegdek.

Rena begreep heel goed wat de bedoeling was en stoof in galop richting de helling. Fantastisch! De hoefschoenen beschermen niet alleen tegen overmatige slijtage, maar geven ook veel meer grip. De huifkar staat bovenaan de dijk en we zijn trots op Rena en belonen haar met een appel.

Tegen de avond mogen we de huifkar tussen de bomen op het gras van een boomkwekerij zetten. We staan onder een hoogspanningmast en horen de hele tijd gezoem. Rena wordt er onrustig van en wil weg.

Voor de rest is het een heel mooi en rustig plekje vlak langs de Linge.

De volgende dag gaan we weg met een zekere hoofdpijn en dat komt zeker niet door de drank.

We steken vandaag de Neder Rijn over bij Heteren over de brug. De wegen zijn hier af en toe, vals plat en dat maakt het voor Rena extra zwaar. In de buurt van Oosterbeek komen we geen boerderijen of paardenhouders tegen, het zijn hier voornamelijk villa-wijken. Het gras wat ze hebben is wel zo netjes, dat ik mij niet kan voorstellen dat Rena daarop mag staan. Uiteindelijk zien we een mooi grasveldje en rijden de oprit op. Een lange weg door de bomen, komt uit bij het Bilderberg hotel van Oosterbeek. Nee heb je en ja kun je krijgen, dus Jen gaat vragen of we daar mogen staan. Het hoge gras was van de gemeente, maar we mochten wel op het grasveld pal voor het hotel staan. Klasse, zoals een viersterren hotel zich echt als een gasterij opstelt en ons verwelkomt. De reacties van de gasten en personeel zijn heel erg leuk en spontaan. Na vele de praatjes, kleden Jen en ik ons even om. Nou ja, een schone lange broek en een leuk shirt, maar nog wel op klompen, gaan we een biertje en een wijntje drinken op het terras van het hotel. We krijgen ook nog wat te eten en we kijken recht op Rena en de huifkar. Het geeft een gevoel van luxe en dat we er echt even uit zijn. Dit terwijl de huifkar nog geen 100m bij ons verwijderd is.

We slapen nog wel in de huifkar en daar is helaas nog geen luxe badkamer in getoverd, dus we hebben het nog niet zo luxe als de andere gasten.

Een van de gasten heeft zich laten inspireren om Rena te schetsen en de terrasbediende die de tekening vond, heeft ons de tekening gegeven. Zelfs de datum, paraaf en naam erop vermeld. Alleen al dat deze tekening gemaakt is, is hartverwarmend. De tekenaar heeft even een moment voor zichzelf gehad, op een vrij druk terras, waar de verschijning van Rena de inspiratie was.

De volgende morgen vangt Ieniemienie haar eerste veldmuis in de bossen bij het hotel.

Volgende dag vertrekken we met veel publiek van het Bilderberg hotel.

Iedereen staat elke keer verbaasd wat er allemaal uit de huifkar komt. Soms zit Jen alleen te mennen en als ze dan met iemand praat en ik kom later tevoorschijn en daarna Roxy en vervolgens Ieniemienie. Zo vragen de toeschouwers zich vaak af, waar de rest blijft en hoe dit allemaal goed gaat. Het lijkt ons nog zelfs leuk om ook een kip, geit, en konijn met ons mee te laten reizen. Een leuk idee waar we mee moeten uitkijken. Voordat je het weet zitten we zelf alles in kleine hokjes te proppen, inclusief onszelf in onze villahuifkar.

Bovendien zijn we bang dat toekomstige gastgezinnen tegen een te grote intocht opzien.

Roxy is de rust zelve geworden na haar hernia, maar blijft aardig op de been. Dagelijks masseren en goed uitkijken met haar optillen of te laten rennen. Als ze even stilzit of ligt loopt ze nog wel even met een kromme rug, maar niet zo lang meer als eerst. De verbeteringen zijn nu klein, maar nog steeds aanwezig. Wanneer ze lekker los is gemasseerd loopt ze als een trein en kan ze haar passen mooi afmaken. Jen en ik hebben ons best zorgen gemaakt over Roxy, of ze het wel vol kon houden met haar rug. Gelukkig heeft ze veel minder pijn en heeft ze regelmatig zin om te spelen.

Ieniemienie snapt dat de huifkar haar baken is, in een elke keer veranderende omgeving. Ze luistert goed naar haar naam en komt sowieso als je met een bakje eten rammelt. Ze is nu heel sociaal en houdt haar nagels goed thuis. Ze is heel lief naar Roxy toe en dat wordt door Rox gewaardeerd. Af en toe drukken ze de neuzen tegen elkaar aan, wat een mooi en teder aanzicht is.

Naast het kerkhof tegenover een manege houden we ’s middags een pauze. We kunnen Rena bij de manege met water afspuiten, even lekker afkoelen.

Later op de middag hebben we pech, want het bit van Rena is gebroken. Jen was aan het mennen en schrok enorm toen het bit brak. Beduusd zochten we naar een alternatief en probeerden het met een dik elastiek, welke ze normaal gebruiken om de zeilen op vrachtwagens vast te zetten. De gekke bekken die Rena toen begon te trekken waren heel komisch. Alsof ze overdreven kauwgom stond te kauwen. Dit moment was hilarisch en we rolden dan ook over de grond van het lachen. Rena is er snel aan gewend en het werkt goed ook.

Tegen de avond komen we aan bij Rheden bij een luxe paardenstoeterij met gras in overvloed. We gaan vragen voor een stukje gras om te overnachten. Na het drukken op de bel komt de eigenaar met een peperdure bak aangescheurd. Bij zijn antwoord: ’nee’, kwam er nog een flinke pluk sigarenrook door het raam naar buiten. 500 meter verderop bij de familie Middelkoop zijn we welkom. Een koeienboer met roodbont koeien.

Op aanraden gaan we ’s avonds herten kijken in het bos. Een bos met prachtig mooie en vooral grote bomen. Dikke bomen met een ziel, die het bos een adembenemend karakter geven. Aan de rand van een open veld hopen we op een uitzicht met herten. Tot het donker was en we steeds vaker achterom keken, omdat er achter ons, wel van alles ritselde en kraakte. Ook daar hebben we niets van gezien. Het maakt toch niet uit welke kant je uit kijkt, als je geen herten ziet, heb je toch het idee dat ze pal achter je staan en over je schouder mee staan te kijken.

Op de terugweg hebben we een heel mooi uitzicht op onze huifkar in de schemering. Weer geen telefoonfototoestel bij ons. Doet er niet toe, het is toch te donker voor dat ding om het zichtbaar te krijgen. Dit plaatje had ik vorig jaar al gezien, in mijn dromen.

De volgende dag vertrekken we weer en gaan naar een biologische boerderij in de buurt van de Steeg. Ze schijnen daar ook met trekpaarden te gaan werken, dus hebben ze daar misschien een bit van Rena haar maat. Bij aankomst krijgen we direct koffie met koek en later kunnen we ook nog een bit overnemen. Wellicht kunnen we daar nog een keer aan de slag, maar nu moeten wij doorreizen. We onthouden het adres voor een volgende keer, als we meer tijd hebben.

Tussen twaalf en zes hebben we langs de Ijssel onder de bomen pauze gehouden. Er is hier ook een strand en we zijn 2 keer met Rena gaan zwemmen om af te koelen. Overal liggen mosselen en deze dienen dan ook als avondmaal. Wel eetbaar, maar zo taai als inktvis!

Ik ontmoet nog een vrouw die zeer geïnteresseerd is in ons verhaal en ze laat samen met haar man weten dat ze zelf het lef niet hebben om hun hart te volgen. Ze gaan elk jaar met de caravan naar Zuid-frankrijk op vakantie en ze vergelijkt hun vakanties met onze manier van leven. Ik laat ze maar in de waan en vraag niet eens meer of ze elk jaar wel naar dezelfde camping gaan. De vergelijking caravan – huifkar kan ik begrijpen, maar het verschil auto – Rena is in snelheid, beleving en ritme enorm groot. Op de meeste campings zijn wij niet eens welkom. Logisch ook, als er stront ligt op de plek waar straks weer een tentje moet staan en anderzijds wordt Rena ook niet vrolijk van veel drukte.

Op een parkeerplaats in de buurt van Steenderen, naast een moeras en het barst hier van de muggen. We worden helemaal lek geprikt, maar we hebben nu even geen beter alternatief. Het is al te laat om ergens aan te bellen voor een plaatsje. Rena heeft haar deken aan en heeft voldoende gras en staat rustig te grazen, dus nemen we hier genoegen mee.

De volgende dag is een loeiwarme dag waarin we ‘s morgens weinig kilometers maken. Na 6 uur zet Rena de pas er weer in en komen we toch in de buurt Ruurlo. We nemen een bocht rechtsaf en er komt een busje met een personen auto erachter snel op ons afgereden. Het busje stopt langs de kant en er komt een man uit de auto en begint met als eerste woorden: ‘Wij hebben een afspraak’. Het was het duidelijk, dit is Arjan, die fotograaf is en voor verschillende bladen en doeleinden foto’s maakt. We krijgen een plaatsje onder de bomen en een rustige avond. Mooi, kunnen we even de balans opmaken wat Rena de laatste 5 dagen heeft gepresteerd:

Datum	Afstand	Gem. km/uur	Max. km/uur	ODO-meter
14 Juli	23.4	5.3	15.3	23.4
15 Juli	22	5.0	8.3	45.4
16 Juli	21.9	4.9	12.4	67.3
17 Juli	17.53	5.3	13.8	84.83
18 Juli	24.64	5.0	14	109.1

De maximum snelheid van 15.3 komt door de galop de dijk op met de schoenen aan.

16 Juli hebben we veel heuvels gehad rond Arnhem en dat is te zien aan het gemiddelde.

Ik had wel verwacht dat de warmte een grote invloed zou hebben, maar dat valt nog alles mee. We weten natuurlijk nog niet hoe ze presteert als het 10 graden koeler is, nu was het alle dagen ongeveer 30 graden overdag.

Arjan is ziek de volgende dag en blijft in bed. Drukke weken achter de rug en wellicht heeft zijn lichaam bij aanschouwen van ons, gedacht dat het zelf even rust nodig had.

Wij ruimen de huifkar op en we doen de klusjes die we al zo lang wilden doen. Het is nu echt te warm om zwaar werk te verzetten.

Het is wel heel erg warm nu en we hebben de laatste 2 weken steeds meer moeite om voldoende gras voor Rena te vinden. De handzeis die ik van Piet gekregen heb komt nu enorm goed van pas. Zo kunnen we goed gras opzoeken en in de mand verzamelen. Door de droogte staat er voldoende gras met stevig structuur en dit zoeken we dan ook meestal op. Als Rena een dag nog niets gedaan heeft gaat ze mee en heeft dan ook gelijk een beetje beweging te pakken.

We zijn nog op bezoek geweest bij een biologische varkenshouder. Het is een gesloten bedrijf wat betekend dat ze zelf biggen fokken om zelf ook af te mesten. Zo hoeven er geen biggen aangekocht te worden van een ander bedrijf. We hebben een rondleiding gekregen over het erf. Het was prachtig om te zien hoeveel ruimte deze dieren hebben en met een ruime uitloop naar buiten, kunnen ze echt een varken zijn. De varkens groeien niet zo snel als op gangbare bedrijven, ook niet zo vreemd, want ze rennen hier veel meer rond. Hier kunnen de dieren nog leven tijdens het groeien. Dit kun je duidelijk zien aan de manier dat ze je benaderen. De varkens reageren veel rustiger op veranderingen en zelfs de zeugen in de wei blijven liggen als we in de buurt komen. Ze kijken even op en denken waarschijnlijk ‘knor, daar heb je weer van die 2 voeters’. Vervolgens draaien ze zich weer om en genieten van zon en gras.

Zoals de boer zelf zei ’de varkens maken zelf de wei’. Het was ons wel opgevallen dat het geen vlak gazontje is. Het is wel zo, als je hierop goed kan golfen, dan kan je echt golfen. Opvallend was wel dat er nog ruim voldoende gras in wei stond. We hadden verwacht dat alles door de knorreneuzen opgegeten en omgeploegd zou zijn, maar integendeel.

Arjan en Natasja zijn ook deels biologisch bezig. Zelf melken ze de geit 2 maal daags, maken daar kaas en yoghurt van, een plaatje van een moestuin en rustige kalveren in de wei. Ook zij bakken zelf hun brood en geven nog een goede tip voor mijn brood. Van Derk had ik al meegekregen hoe het deeg te maken. Met een klein kuiltje als begin en vervolgens het water er stapsgewijs met een vork door re roeren. Hierdoor kan je het snelst en zo homogeen mogelijk deeg kneden.

Eerst bakte ik het brood op een rekje met een dichte plaat bovenop de houtkachtel, dit dekte ik weer af met de grote wok.

Nu bak ik het brood in een pannetje in de grote Wok. Pan in Pan. Nu bakt het brood niet meer aan en rijst het bijna de pan uit. Jammer dat Arjan dit brood niet meer heeft geproefd, maar we kunnen nu bijna concurreren met de bakker.

Arjan gebruikt paardentractie als gangmaker en laat ons de laatste dag ook een beetje aanklungelen. We proberen nog een Noors gareel bij Rena en dat werkt wel lekker snel. Zelf kijken we ook naar de efficiëntie van ons tuig en laten de buikriem van de strengen vervallen. Zo ook snelsluitingen als bevestiging aan het zweng moeten toch enkele seconden per dag besparen.

Na 6 dagen klusrust vertrekken we bij Arjan en Natasja. Arjan rijdt nog even mee om foto’s te maken en Natasja komt hem later ophalen met de auto.

Op de plaats waar we een pauze hielden blijven we gelijk staan om te overnachten. Mooi aan de rand van een bos en aan het water.

Rena werkte niet echt mee voor de foto’s en liet Arjan onnodig klaar staan met de camera.

Vertrokken uit Riel. Vanaf nu willen we noordoost reizen, dus houden we het kompas in de gaten. We bepalen onze route aan de hand van ‘het beste boek voor de weg’ van de ANWB. Hierin staan niet zozeer de kleine wegen , maar wel de snelwegen. Veel mensen die we onderweg tegenkomen zouden de kortste en snelste route tot in detail door TOMTOM willen laten voorschotelen. Wij bekijken het net even anders. Zo moeten wij niet in de buurt van hoofd en snelwegen willen komen. De route en de ruimte daartussen bekijken we met het oog en kompas op schoonheid en richting. Zo blijft er nog iets te spelen en zijn er verrassende momenten, waarin toeval mogelijk is.

Wat is de overeenkomst tussen deze stenen en ons?

Ach gut, zijn dit zwerfkeien?

Tegen de avond reizen we door Goirle en komen we aan de praat met de Peugeot specialist. We worden uitdrukkelijk verwezen naar een minicamping met huifkarren in de buurt van Haghorst. Het is voor ons niet echt op de route, namelijk recht naar het zuiden, maar we worden stevig overtuigd. Van alles wat we horen worden we flink enthousiast en besluiten koers te zetten naar Haghorst.

Jen loopt nog even mee om water bij te vullen. Bij het openen van de deur gaat het bedrijfsalarm af, prompt staan er buren bij de kar, komt de echtgenote met de kinderen aangereden, gaat de telefoon, waarschijnlijk de bewaking.

Het alarm is ondertussen uitgezet en we rijden verder.

We hoopten Haghorst nog te halen, maar het is al laat en we zien een prachtig bos. Geen boswachter te zien, dus parkeren maar!

Rena moet wel wennen aan het bos, er zitten waarschijnlijk zwijnen of luidruchtige herten die in de nacht rond de huifkar lopen. Ik ben een tijd aan het kijken geweest, maar ik kreeg geen zicht op hetgeen wat rondsloop.

Lekker geslapen en een snel vertrek, voordat de dag te warm wordt. Overdag is het nu ongeveer 30 graden en dat is voor Rena iets teveel van goede. We benutten daarom alleen de ochtenden en avonden om te reizen.

De route langs het Wilhelmina-kanaal is mooi en gewenst. Behalve Ieniemienie en Rena nemen we een frisse duik en drinken een koel biertje langs het water. Rond negen uur komen we op de plaats van bestemming.

In Haghorst aangekomen op minicamping Den Bobbel worden we begroet door Ton die ons een plekje voor de nacht wijst. Rena kan in de wei en heeft hier opvallend minder last van dazen, dan in de omringende gebieden. Lekker, kan ze een beetje tot rust komen.

Ton is zeer geïnteresseerd in onze huifkar en confronteert ons direct met het gewicht. Als we de bergen in willen, moeten we er een paard extra bijzetten. Daar waren we al bang voor, maar we hadden het wel verwacht. We hebben ons best gedaan om de huifkar zo licht mogelijk te maken, maar een zwaar onderstel is al de basis. We zijn blij met onze huifkar zoals die is en tot nu toe kan Rena het gemakkelijk trekken..

’s avonds komen Ton en Ine buurten in de huifkar.

Ton kent veel mensen die een alternatieve levensstijl hebben en onderhoud daar ook contact mee. In Nederland zijn er niet veel mensen die met paard en wagen leven, maar we zijn niet de enige. We luisteren dan ook aandachtig naar de ervaringen die ons worden verteld. Den Bobbel is een rustplaats voor de alternatief denkende mens, voor ons een plaats waar je jezelf kan zijn. Nette voorzieningen en met die vrolijke woonwagens is het heel gezellig aangekleed.

De volgende dag bekappen Jen en ik het paard van Ton, zodat deze er weer even tegen kan.

Op de camping staan een heleboel huifkarren en woonwagens, waarlangs we een rondleiding krijgen.

Jen en ik hebben de huifkar zonder voorbeeld gemaakt en samen volledig bedacht en gebouwd, dat is goed gelukt. Het is voor ons leuk om de praktische verschillen te zien met de authentieke wagens. Het enige echte nadeel wat wij hebben ten opzichte van deze wagens is een uitklapbed, waar we +/- 3 minuten per dag mee bezig zijn om uit te klappen. Daarentegen hebben wij weer twee grote deuren en daar zijn wij weer blij mee.

Op het moment dat we halverwege de rondleiding waren komt er een aanspanning aangereden. Het zijn Francis, Marco, Freya, Wiebe en Lucan, vrienden van ons uit Vlissingen. Met hun paarden Lando en Jasper voor het eerst met hun nieuwe huifkar, een oude van Gend en Loos wagen, op vakantie.

Toeval? We hadden niks met elkaar afgesproken en dit keer vielen we helemaal niet op tussen de bomen. We zijn toevallig naar deze camping toe geleid, want het ligt voor ons niet op onze route. We hadden ’s morgens al willen vertrekken, maar het warme weer hield ons hier nog een dag.

.

In de middag vervolgen we de rondleiding langs de leuke verblijven. Als je zelf het niet ziet zitten om met paard en wagen op reis te gaan , kun je hier in ieder geval een beetje van ons leven proeven. Op Den Bobbel kun je de huifwagens huren om te overnachten, maar je kunt hier ook op andere manieren overnachten.

Jen maakt brandnetelsoep met brood en Marco en Francis en de kinderen eten mee. We hebben de huifkarren naast elkaar gezet zodat er ’s nacht ook op de kinderen gelet kon worden.

Francis vertelt honderduit over Lando en Jasper en de belevenissen van de afgelopen dagen. Een bijna-ongeluk kostte hen een nieuw tuig, maar verder is het gelukkig met een sisser afgelopen. Het is altijd oppassen geblazen als je met een aanspanning op de weg rijd. Een ongeluk met grote gevolgen zit in een klein hoekje.

We blijven nog een dag op Den Bobbel en willen een Link naar de website van Den Bobbel op onze web-log zetten. Leuk voor de mensen die geen doorsnee vakantie willen en iets anders zoeken of daar ideeën voor willen opdoen.

De volgende dag nemen we afscheid van Marco, Francis, Freya, Wiebe en Lucan, die vervolgen hun weg naar een krakersterrein.

Later nemen we ook afscheid van Ton en Ine en nemen we 3 fijne dagen in onze herinnering mee.

We gaan terug naar boven richting Tilburg. Onderweg haal ik nieuwe waterzakken en nog enkele boodschappen met de fiets in Tilburg.

We hebben onze eerste echte NEE! te pakken. Bij Helvoirt waren we bij een boerderij in de Molenstraat niet welkom. De buurman daarentegen bied ons wel een plekje aan. Zo wordt onze theorie bevestigd, 2 klootzakken blijven nooit naast elkaar wonen. Je zou dan een Donald Duck – Bolderbast tafereel krijgen, die elkaar bij het minste of geringste in de haren vliegen.

We worden hier leuk ontvangen en kunnen nog een stukje WK voetbal volgen. Met een biertje en gezelligheid wordt de avond gevuld.

De volgende dag bij Den Dungen worden we aangehouden en uitgenodigd voor een bakje koffie. De koffie krijgen we ook, maar er is geen gras voor Rena. Door Wil wordt ons een plekje aangewezen tussen de akkers. Later komt hij met zijn vrouw Marjan wijn, chips en fruit brengen, in ruil voor een foto.

Een rustige avond met eindelijk tijd om voor onszelf te spenderen. Klinkt misschien raar, maar er zijn weinig avonden die we ongestoord kunnen doorbrengen en dat is af en toe toch ook wel eens nodig.

We reizen door naar Oss.

Tegen de avond komen we Maarten tegen met de fiets. Hij weet nog een leuk adres waar we de nacht door kunnen brengen. Op een prachtig plekje op een varkens- en konijnenboerderij. De wijn vloeit rijkelijk en dat merk ik de volgende dag. We zijn veel te laat wakker en we hebben moeite om op gang te komen. ’s Middags helpt Jen mee op het bedrijf en los ik bijna alle elektriciteitsproblemen op. Helaas de eerste keer dat ik een storing moet laten liggen, omdat het juiste onderdeel niet aanwezig was. Volgende keer misschien.

De laatste avond de buren nog uit de problemen geholpen en alles werkt weer.

De volgende dag  gaan we naar het land van Maas en Waal en onderweg zingen we het lied van Boudewijn de Groot. Onderweg valt ons op dat meer mensen ons vanuit de auto toezwaaien en een lach op hun gezicht kunnen toveren.

We moeten de Waal oversteken en dat doen we met het pontje van Oijen. Voor ons, voor het eerst met Rena op het water. Rena bleef rustig, voor ons was het veel spannender. Veilig overgestoken en ondertussen zijn we weer net de koningin en we zwaaien weer heel wat af naar voorbijgangers. Leuk hoor.

Tussen Alphen en Maasbommel kunnen we naast een mooie sloot onze huifkar neerzetten.

Rena staat lekker te grazen en ik gooi even een hengeltje uit. Na 4 keer uitgooien heb ik een snoek van ruim 60 cm aan de haak. Deze hebben we dan ook direct gefileerd en bereid. Heerlijke vis eigenlijk.

Na het vangen van de vis is Ieniemienie niet meer bij het water weg te slaan en duikt er per ongeluk nog in, waarna ze zich weer droog likt.

’s Avonds een wandeling met Jen, Roxy en Rena langs de Maas geeft even rust.

Op het moment dat we de volgende dag willen vertrekken wordt ons een interview gevraagd voor het weekblad van Maas en Waal. Dit doen we.

De verslaggeefster is gelukkig niet te vergelijken met het rookkanon. Toen ze over ons hoorde dacht ze dat het een heel kort verhaaltje zou worden, maar hier zat toch meer verhaal in, zei ze. Ik loop toch enkele weken achter met de log, dus hierbij het krantenartikel.

Lees hier het krantenartikel van Tussen Maas en Waal

Ieniemienie is boos, heel boos en ze voelt zich niet begrepen. Elke keer als ze de kans krijgt zet ze haar nagels in je hand of voeten. Dit doet ze nu al 2 dagen en we besluiten dat er iets moet gebeuren. Ik geef haar een uitgebreide knuffelsessie en ze krijgt door dat het ook anders kan. Het heeft echt gewerkt, de laatste dagen is ze poeslief en houdt ze haar nagels thuis. Vanuit Ieniemienie gezien is het ook wel logich dat ze zo reageert. Ze is nog speels en bij ons en Roxy worden haar nagels niet gewaardeerd en is de nieuwe situatie nog niet zo vertrouwd dat ze precies haar plaats kent. Ze mist het spelen met haar broertjes en zusjes en zoekt bij ons vervanging. Als ze met haar nagels speelt mag ze van ons met een kruisje aan een touwtje spelen. Dit verveelt weer snel want het leeft niet. Als kat wil je ook spelen met iets wat leeft. Ze gaat steeds meer buiten de huifkar kijken en jaagt op vliegen, libelles, Rena en eigenlijk alles wat haar voorbij loopt. Met stoere passen komt ze dan zijwaarts aangesprongen, als ze te dichtbij komt vindt ze het toch nog eng en rent ze weer snel weg. Het word tijd voor de eerste muis.

’s Avonds vlak voordat we sinds lange tijd een biertje in de kroeg willen gaan drinken, krijg ik een klusje te aangeboden. Een reparatie van een zitmaaier, dus helaas geen biertje. We mogen al blij zijn dat we zoveel werk aangeboden krijgen en we hebben net een rustdag achter de rug, dus voor zeuren is geen plaats. We komen onderweg zoveel klusaanbiedingen tegen, dat we de adressen opschrijven voor het najaar. Of we eraan toekomen is een volgend, maar het is in ieder geval een goed vooruitzicht.

Om middernacht klaar, dus de rust tot de volgende morgen is kort.

Het volgende verhaal van Toon Tellegen is in meerdere stadia, in meer of mindere mate, van toepassing geweest, vooraf en tijdens onze huifkarervaring. Het verhaal is ons voorgelezen na de aankondiging van ons avontuur. De persoonlijke invulling van wie de mier en wie de eekhoorn was of waren varieerde alleen.

Ik moet op reis, eekhoorn.’zei de mier op een ochtend.

Zij zaten op de tak voor de deur van de eekhoorn. De eekhoorn was nog maar net wakker en geeuwde nog.

‘En je moet niet vragen of het echt moet ,’zei de mier,’want het moet.’

‘Maar dat vraag ik helemaal niet,’zei de eekhoorn.

‘Nee maar je stond wel op het punt om dat te vragen, wees maar eerlijk.’

De eekhoorn zweeg.

‘Het minste wat we kunnen doen,’zei de mier,’is op een kalme manier afscheid nemen.’

‘Ja,’ zei de eekhoorn.

‘Dus niet met gejammer en tranen en wat zal ik je missen en kom gauw terug en zo, daar heb ik toch zo’n hekel aan, eekhoorn, als je dat eens wist…’

De eekhoorn knikte.

‘Als jij nou in de deuropening gaat staan…’zei de mier.

De eekhoorn ging in de deuropening staan. De mier gaf hem een hand en zei,’nou, eekhoorn, tot ziens dan.’

‘Dag mier,’zei de eekhoorn. ‘Goede reis.’

Maar de mier was niet tevreden over het afscheid en bleef staan.

‘Die brok in je keel, eekhoorn,’zei hij,’die hoorde ik wel!’

Ze probeerden het opnieuw en nu zei de mier dat hij een traan zag blinken in het oog van de eekhoorn en vond hij ‘Goede reis’ niet goed. ‘’Je vindt het heel erg, ik zie het wel!’

De eekhoorn zweeg.

‘Doe toch kalm,’ riep de mier.

Ze probeerden het nog een keer met ‘Beste reis’, en een keer zonder woorden, zonder elkaar aan te kijken. De eekhoorn deed zo kalm als hij nog nooit had gedaan. Maar de mier vond het niet goed.

‘Zo kan ik niet op reis gaan,’zei hij verongelijkt. Terwijl het in feite moet, echt moet!’

‘Ja,’ zei de eekhoorn.

Daarna zwegen zij en zaten in het licht van de opkomende zon op de tak voor de deur van de eekhoorn. Het bos rook naar dennenhout en in de verte zong de lijster.

Voor ons vertrek uit Zeeland hadden we een groot feest voor ogen, waarbij iedereen aanwezig had moeten zijn. Drank en hapjes in overvloed en een mooi plaatsje voor Rena met veel bammen en peeën. Gelukkig hebben onze vrienden in februari voor ons, onze ouders en zichzelf een weekend in de Eifel geregeld.

Schwein, das fest war supertoll und wir wollen jeden danken für den Spaβ, Hund.

Door het aandenkingsbord voorop de huifkar “warnung vor dem Hunde” worden we nu fanatiek toegezwaaid door verschillende Duitsers.

Echt een heel tof feest, bedankt allemaal. Alleen zijn hierbij lang niet alle mensen bedankt die ons zo hebben geholpen en gesteund met het verwezenlijken van onze droom.

We hebben sterk het gevoel dat we nu op pad moeten gaan en niet moeten blijven plakken om afscheid te nemen en zo het feitelijk vertrek uit te stellen, waardoor ons doel vervaagd.

We moeten gaan en doen wat we willen doen! Sorry voor de mensen bij wie we stilletjes voorbij zijn gereden zonder aan te kloppen. Bedankt en tot volgend jaar?

Het is wellicht ook leuker om volgend jaar zo’n feest te geven, zodat iedereen kan horen en zien hoe het was en is. Nu is er toch weinig te zeggen behalve dan ons af te vragen hoe het leven straks  zal zijn.

Ook het volgende geeft onze start weer, en laat zien dat het geen standaard situatie is waarin we ons bevinden.

Jen en ik communiceren de laatste weken slecht en nu loopt het spaak. Ik vertrek alleen en ga alleen verder, aangezien Jen niet alleen met de huifkar door wil gaan. Buitenom dit, vind ik het zonde van het werk om nu al een ander idee te gaan verzinnen. Als we het samen anders willen doen zie ik niet in, dat hierdoor onze onderlinge communicatie zal verbeteren. Jen blijft achter en bekijkt wat ze verder wil gaan doen.

Ik ga doen wat wij wilden gaan doen, naar Manderveen, dat was ons doel en daar wil ik mij ook aan houden.

De eerste nacht breng ik nog op Tholen door, toevallig directe familie van ons vorig adres. Cootje brengt Derk aan boord die toch al van plan was om enkele dagen mee te reizen. Nu ik alleen ben, komt het ook nog heel goed uit.

We drinken gezellig een biertje en mijmeren over verleden en toekomst.

Met een kater staan we alledrie de volgende ochtend op. Een bakje koffie en we spannen weer in. Cootje gaat terug naar huis en Derk en ik gaan vandaag naar Brabant.

Over de brug bij Poortvliet en we zijn in Brabant. We stoppen in de buurt van Bergen op Zoom om nog enkele boodschappen te halen.

Op het moment dat we willen vertrekken krijgen we een aanbieding van Piet en Jopie voor een overnachting. Van Jopie krijgen we nog een koude cola, heerlijk na een hele warme dag.

Naast een speciale eb-vloed rijbak brengen we nacht door in Halsteren.

De volgende ochtend tijdens de koffie met aardbeiengebak krijgen we een leuke route uitgelegd van Piet.

Piet zag mij ‘s morgens nog tobben met het snijden van het gras en geeft nog een kleine zeis mee. Daar zal het in de toekomst wel beter mee gaan.

Als ik aan boord iets niet gebruik, ga ik kijken of ik iemand daar mee kan verblijden. Het is leuk om te ervaren dat mensen met wel voldoende bergruimte dit ook doen. Eigenlijk is het een win-win situatie, want als je iets niet gebruikt, ligt het hoofdzakelijk nutteloos, nuttige ruimte in te nemen. Nu heeft de gever een last minder, de ontvanger krijgt een nuttig voorwerp en beiden zijn een mooie herinnering rijker. De herinnering zal niet vergaan.

In de buurt van de Wouwse plantage horen we onweer aankomen. We waren al gewaarschuwd door Piet en Jopie, dus we besluiten om een uur of acht een plaatsje te vragen bij een boer. We kijken ’s avonds WK voetbal met een biertje. Eigenlijk zijn we allebei geen voetbalfans, maar dankzij Bram ben ik toch benieuwd naar het verloop van het WK. Het verwachte noodweer viel bij ons mee, maar heeft verderop toch behoorlijke schade veroorzaakt.

De volgende ochtend praten we met de boer en zijn vrouw over werken met paarden. Hij heeft dat vroeger ook gedaan en aanschouwt de aanspanning met interesse.

Ting, ting daar gaan we weer.

Een mooie rit door de Rucphensche bosschen heen en aan het einde van de dag een overnachting net buiten Schijf. Toen we voor een overnachting gingen vragen ging het bijna niet door. De echtgenote was Zeeuwse en kwam ons gelukkig terughalen nadat we waren doorgereden. We hebben volop aardbeien gekregen en wat we niet meer op konden eten, hebben we bij de vlierbloesemwijn gedaan, in de hoop op een zoetere smaak.

De volgende dag komen we langs een abdij op een schitterende locatie in de bossen. De winkel was gesloten, maar een praatje met broeder Frits was heel verrassend. Bij de Abdij hebben ze een ecologische boerderij temidden van een stiltegebied. Nu worden de werkzaamheden nog met trekkers gedaan en dit staat mijns inziens, niet volledig in harmonie met dit stiltegebied.

Later in een ontmoeting met broeder Cornelis, opper ik om een keer met Rena een stuk land om te ploegen. Dit valt in goede aarde en we wisselen gegevens uit, om in de toekomst af te spreken. Mijn gevoel zegt dat het een rijke ervaring belooft, wellicht al aanstaand najaar.

We vervolgen onze weg door enorme kuilen en smalle wegen. Derk heeft nog foto’s van de weg genomen die voor een spannend spektakel zorgde.

Vlak na deze vermoeiende weg voor Rena hielden we een pauze in de middag en worden we op een unieke locatie uitgenodigd om te overnachten. Het is eigenlijk nog te vroeg om te stoppen, maar dit kunnen we niet afslaan. Tussen de bomen in een open veld kunnen we kamp opzetten en echt even onszelf zijn. Daardoor volgt een heerlijke avond met zinnige onderwerpen en discussies. Deze tijd is goed voor ons allebei. We zijn beide zoekende zielen die situaties van zoveel mogelijk kanten willen bekijken voordat er een besluit komt. Bij ons beide staan momenteel voldoende besluiten voor de deur. Hierdoor konden we elkaar heerlijk prikkelen met nieuwe ideeën en van gedachten wisselen in een ontspannen sfeer.

De volgende ochtend laat een rondleiding over de Hoeve creatieve mensen zien. Er huist een architect, schrijfster, constructief tekenaar en twee kunstschilders. Vandaag is voor beide schilders de diploma uitreiking van hun succesvol afgeronde opleiding. De vogelvrouw, zegt je dat iets? Ik had er wel eens van gehoord, ik weet alleen niet meer waar. De vrouw des huizes heeft voor haar schilderwerken vogels als uitgangspunt genomen. In velerlei vormen zijn de vogels op het doek getoverd.

Het gezin produceert prachtige naslagwerken over monumentale boerderijen met foto’s, achtergrondverhalen en opbouwschetsen.

Marianne is van plan vandaag het Pieterpad te gaan lopen en wij gaan verder richting Rijsbergen. Derk gaat vandaag naar huis dus moeten we in de buurt van een treinstation komen.

In de bossen wordt Rena belaagd door blinddazen en ze word er gek van. Een vliegendeken en citronella-oplossing geven niet voldoende afweer. In Rijsbergen gaan we direct naar de Boerenbond voor Vee-rust. De vliegendeken hebben we hiermee ingespoten en dat werkt. Rena is weer rustig en dankbaar.

Derk belt een treintaxi en wordt opgehaald net buiten Rijsbergen.

Vreemd, nu ga ik weer alleen verder richting Galder. Net voor Galder staat er een man voor zijn huis en nodigt mij uit voor een overnachting. Mooie Fries in de wei en Rena is direct verliefd.

Volgende dag rij ik met de vouwfiets samen met Hans mee naar Breda om wijngist te halen. Hans is klokkenrestaurateur en heeft een winkel in Breda. Mooie winkel met mooie klokken in een statig pand. Ik maak voor Hans even een opzet voor zijn nieuwe visitekaartjes en ga daarna de stad in om wijngist te halen. Ik heb 3 uur rondgefietst en ben zowat overal geweest. De laatste winkel die nog wijngist verkocht heeft dit 2 jaar geleden uit het assortiment gehaald.

Zonder wijngist fiets ik terug naar de huifkar.

Het is te laat en te warm om verder te rijden en ik besluit om nog een dag te blijven. Ondertussen help ik Hans een paar uur met het uitgraven van een afwateringsbuis.

De volgende dag is het weer ongelooflijk warm en ik blijf nog een dag. Ik los nog een computer probleem op en werk verder aan een takel om de buis uit de grond te kunnen tillen. ‘s Avonds helpt Hans mee om de buis op te tillen. Op een gegeven moment kwamen er scheuren in de wand van de 2 meter diepe geul en ben ik er gelijk uitgestapt voor mijn eigen veiligheid. Ik kreeg nog duidelijk mee dat ik mij niet moest aanstellen en in die geul moest gaan staan. Dit was de derde keer dat ik mij gecommandeerd voelde en ik stopte direct met alles. Uiteindelijk maar goed ook, want later stortte de geul bijna volledig in en voor hetzelfde geld had ik daar beneden mijn laatste adem gelaten. Van tevoren had ik al gezegd dat zandgrond niet stevig genoeg is om zulke wanden in te maken, dat weet bijna iedereen, maar ik bleef het niet herhalen. Die avond werd mij nog gevraagd of ik het toch nog naar mijn zin had gehad. Deze vraag gaf al voldoende aan.

De volgende ochtend ben ik om 7 uur direct vertrokken. Ik heb Hans bedankt voor zijn gastvrijheid en duidelijk opgemerkt dat ik niet eens ben gewaardeerd of bedankt voor alle hulp. Hij had het niet direct in de gaten, maar als er wordt gecommandeerd ben ik niet van de partij.

Zo komt het voordeel van de huifkar goed naar voren, je bent niet perse plaatsgebonden. Er zullen wel meer plaatsen tijdens de reis komen, waar ik liever door wil gaan rijden. Dit was 1.

Tegen de avond kreeg ik nog een bedankje via de sms. Het zat hem waarschijnlijk toch niet lekker.

In de middag hebben ik op de Strijbeekse heide een pauze genomen. Ik heb de nieuwe wijn geproefd, deze is nu 13% en nog niet helemaal uitgegist. Ik heb 1 glaasje gedronken en daarna ben ik direct omgekapt en in slaap gevallen.

Om tien uur ‘s avonds werd ik door een motorrijder wakker gemaakt. Hij vertelde dat Rena verderop losliep. Ik wreef de slaap nog uit mijn ogen en keek naar de wei, waaruit Rena verdwenen was. Zonder helm ben ik achterop de motor meegereden. Gelukkig kwam Rena alweer teruggelopen, maar ze had de vliegendeken wel kapot getrapt.

Het was al te laat om een plaats voor de nacht te zoeken en ik besluit om op de heide te blijven. Ik had alleen niet voldoende water bij me voor Rena. Na een uur pompen bij een drinkpomp voor koeien had ik 30 liter water bij elkaar en kon daarna gerust gaan slapen.

De volgende ochtend voor de ergste hitte vertrokken richting Tilburg.

Vandaag komt Jenneke weer aan boord. We hebben de laatste dagen goed contact gehad en er is weer begrip voor elkaar. In de huifkar kan je niet op een eilandje gaan zitten en er vanuit gaan dat de ander alle beslissingen neemt. Door en dankzij de ruimte die we hebben, is praten absoluut noodzakelijk. Jen en ik moeten gaan doen wat wij moeten doen. En dat betekent; praten, praten en hetgeen afmaken wat we voor ogen hadden en niet halverwege stranden omdat het bekende, de weg van de minste weerstand is. Het is ook logisch dat we af en toe afstand van elkaar moeten hebben. We delen nu 5,5m2 bijna 24 uur per dag en 7 dagen per week en dit nu al ruim 4 maanden. Elke dag dag is een andere situatie en ondertussen proberen we te wennen aan de nieuwe manier van leven. De irritaties die je normaal met je baas, collega’s of andere kennissen deelt zijn gemakkelijk. Van hen kun je dagelijks geruime tijd afstand nemen, waarin het onbegrip kan wegvloeien, uiteindelijk zonder nader tot elkaar te komen. Dit is voor ons geen optie, deze ruimte is niet aanwezig. De ruimtes waaruit wij kunnen kiezen zijn, buiten of binnen.

’s Middags stop ik bij een hoeve waar de bewoners van origine uit Middelburg komen. Ik krijg water voor Rena en een rondleiding langs de dieren. Ze hebben zelfs een kalf met 6 poten. 2 poten zijn op de schouder vergroeid en hangen er doelloos bij. Ze willen hem nog laten opereren. Ik ben benieuwd hoe het afloopt.

Jenneke komt aan boord met een treintaxi uit Gilze-Rijen.

We gaan verder richting Tilburg. Bij Riel vinden we een overnachtingsplekje en achter in de wei kunnen we staan. We zijn weer samen.

Vanaf Marjan en Charlotte rijden we naar een boer met intensieve veehouderij. Bewust want, ik weet dat ook Jen barst van de vooroordelen en ideeën over deze sector. Ook wij eten wel eens geen scharrelvlees, dus kunnen we twee dingen doen. Er van weglopen of gaan kijken. We gaan kijken.

’s Avonds worden we door iedereen hartelijk ontvangen en we babbelen tot twee uur ’s morgens.

Toen kwamen ze 15.000 kippen uit de stal halen voor een ritje naar de slachterij. We hebben samen toch heel goed gekeken en het viel ons op, dat er heel voorzichtig met de kippen werd gedaan. Heel netjes en kalm werden ze ingeladen. Als ik een kip probeer te pakken, rent deze meestal alle kanten op behalve de goede. Met blauw licht kunnen de kippen ons niet zien en wij hen wel, zo kunnen de kippen worden ingeladen.

Het enige wat er voor de kippen ontbreekt, is ruimte, maar dan nog, hebben de kippen meer ruimte dan wanneer we naar een festival als Lowlands, Pinkpop of Werchter gaan, waar je echt hutje mutje staat voor een aantal dagen. Dat doen we dan ook nog voor de lol.

De kippen zien er gezond uit en gaaf uit. Geen wonden of iets dergelijks.

Nauwelijks een half uur geslapen en we gaan varkens laden en doen een rondje door de stal.

Al met al, een goed rondje intensieve veehouderij.

We zien hoofdzakelijk gezonde dieren en de vrolijkheid is van de varkens af te lezen.

Het is vreemd om weer in een intensieve stal rond te lopen. Voornamelijk, om als mens het besef te hebben dat deze dieren het beter zouden kunnen hebben. Daar is iedereen het ook mee eens, zelfs een groot deel van deze boeren.

Zolang er nog steeds grote vraag naar vlees uit deze branche is, wordt het nog steeds op deze manier geproduceerd.

Een grote modderpoel waar ze in kunnen wroeten, een groot bos om in te spelen en een lang en gelukkig leven, dat wensen we elk dier toe.

Ik ken alleen niemand die zit te wachten op een stukje vlees dat van ouderdom of wegens ziekte is doodgegaan. Daar gaat het fout.

Zelfs mensen die veganistisch zijn, werken onbewust mee aan het houden van dieren op deze manier. Net als in de politiek, als je niet stemt gaat je stem naar de grootste partij. In dit geval naar de intensieve veehouderij. Als je kiest voor scharrelvlees steun je direct de scharrelsector.

Als je bijvoorbeeld een leuke overnachting in een hotel hebt, is de kans groot dat er veren in het kussen/dekbed zitten. Ben je dan ook nog zo gedisciplineerd of wil je op dat moment er even niet over nadenken waar deze vandaan komen?

Zouden de gevaren van autorijden en vliegtuigen gezien worden, terwijl het risico toch groot is dat je in je leven een keer een konijn, een vogel en zeker miljoenen muggenmoorden op je geweten zal hebben. Of is dit gewoon niet te voorkomen en moet het lijk in de berm verrotten?

Moet alles wat doodgaat, begraven of gecremeerd worden?

En wat, als we het begraven hebben of de as uitstrooien en er zijn dan weer beestjes die het lijk of asresten weer opruimen?

Mag je dan wel meewerken om een vleeseter eten te geven?

Als we daar nu niet aan mee mogen werken, wat moeten we dan met alle lijken doen? Hoeveel potten sterkwater heb je dan wel niet nodig? En hoe heb je dat dan met je eigen overlijden geregeld?

Op het moment dat we de natuur wel zelf de troep op mogen laten ruimen, wat dan? Zijn wij, mensen dan ook een aftreksel van de natuur of zijn dat alleen honden en katten?

Het is waar, dat mensen niet perse vlees nodig hebben. Met sojaproducten en andere eiwitvervangers kun je zeker oud worden. Maar kijk je dan ook naar het land van herkomst? Mogelijk hebben de mensen daar, het nog slechter dan de dieren hier in de stal. Werk je dan mee aan het martelen van onze eigen soortgenoten of is dat gewoon hun lot? Als compensatie kun je even geld doneren aan een goed doel, waarvan de oprichter in een nog mooiere auto kan gaan rijden.

Maar wat doe je nu zelf echt structureel, behalve het nastreven van een illusie?

Vegetariërs zijn vaak ook verwarrend, de een eet wel kaas de ander geen eieren en wel weer vis. Ondertussen bezitten ze vele spullen, waarvoor direct dieren worden doodgemaakt. Mag je een dier dan wel doodmaken, maar niet opeten?

Om kaas te maken wordt er eerst een kalf geslacht om stremsel te kunnen verkrijgen, de basis voor kaasmaken!

Het eten van eieren is eigenlijk een nutteloze abortus, waarbij de kip geen liefde en affectie van een haan wordt gegund.

Zijn wij mensen, dan wel superieur ten opzichte van een kip, dat we dit mogen beslissen?

Wat zit er allemaal in appeltaart, cake en pannenkoeken en wordt elk product op de ingrediënten gecontroleerd voordat het wordt gekocht en geconsumeerd?

Ik geloof niet in het terugtrekken uit de maatschappij, we kunnen er alleen bewuster op inspelen. Met regelmaat eten wij scharrelvlees als de mogelijkheid er is. Maar we eten ook wel eens een kroket of hamburger. Ook als we luxe uit eten gaan hebben we nog nooit gevraagd aan de ober of het toch wel scharrelvlees is, wat hij serveert. Op dat moment steunen wij overduidelijk deze industrie of maakt dat voor die ene keer niet uit?

Maatschappelijk maakt dat ook niet uit. Iedereen gaat uit eten en koopt deze producten, om welke reden dan ook.

Als iedereen morgen producten van scharreldieren zou gaan kopen, kan de markt aan deze vraag niet eens voldoen. Dan komen weer de momenten van fraudezaken aan het licht en eet je uiteindelijk nog steeds hetzelfde.

Ons streven is om elk jaar meer scharrelvlees te eten, zodat de markt erop in kan spelen. Zo kan ik mezelf aankijken als ik weer een keer geen scharrelvlees eet.

Wij mensen zijn onderling veel erger, dan naar dieren toe. Wij zijn er van op de hoogte als we door onze kinderen naar een verzorgingstehuis worden gedwongen. En die omstandigheden zijn wel een beetje met deze tak van industrie te vergelijken. In plaats van dieren worden er dan mensen opeen gestapeld in afwachting van de dood. Dan heeft een varken tenminste nog vloerverwarming en 6 pilsjes per dag, ja echt waar!

Zie dat maar van je zuster voor elkaar te krijgen. Ze zal de thermostaat wel voor je opdraaien, wat inhoud dat je eerder ziek wordt, als je weer een keer buiten komt. Zo ontstaat er vanzelf weer een plaatsje en moet er weer een nieuwe familie wekelijks en later maandelijks naar Opa of Oma rijden.

Het lijk word nutteloos begraven of gecremeerd, terwijl de leeuwen, tijgers en krokodillen in een dierentuin, zover van de natuur worden gerukt dat ze nooit meer een stukje mens mogen proeven. Hoever zijn wij bij “Moeder Natuur” vandaan en welke richting gaan we op?

Wij steken onze koppen niet in het zand en denken er in ieder geval over na. Dat is al meer dan wat de meeste mensen doen.

We gaan bovendien de uitdaging aan om ook hier te kijken en de helpende hand te bieden. Juist helpen, en te luisteren naar hun verhaal. Ik hoef niet te verbergen wat ons ideaal zou zijn, alleen is dat gewoon niet haalbaar. Ik kan in mijn eentje namelijk niets, het is de gehele maatschappij die het tolereert. Waarin velen zich hypocriet opstellen en hun woorden niet met hun daden laten verenigen.

Niemand wil een varkensstal naast zijn deur. De stank kan een enorme overlast geven, dat ben ik helemaal met hun eens. Klagen kunnen de mensen wel, maar zouden deze mensen dan wel zonder deze producten leven? Het is makkelijker om je ogen te sluiten en zeggen dat het allemaal zo slecht is.

Als je de confrontatie aangaat zou je wellicht slecht in slaap kunnen komen. Je gaat er toch over nadenken wat jezelf doet en koopt. Wat doe je dan nog wel en wat ga je aanpassen en hoe. En hoe duurzaam is je plan dan uiteindelijk?

Ga je dan zelf een varken in de tuin kunnen houden en vertroetelen. Zou dat dan niet gaan stinken? Of kan je geen afstand van je varken doen en vul je de vriezer weer met aanbiedingen uit de supermarkt?

Hier op de heksenhoeve is het besef al een tijdje bezig, waar wij ook mee bezig zijn. Minder is meer. Ik zie bij hen onderling veel humor en door de kleine pesterijen heen zien we een sterke familieband.

Allen duidelijk met de agrarische sector verbonden en hebben lol in het helpen op het erf. Ik zie hier een gezin die hun leven eenvoudig, maar met nuchtere inzichten invullen. Geniet van het leven en doe het nu je er nog bent. De humor en openheid is een heel sterk punt van hen.

Ook hier pakt Jen de kwast weer op en ik houd mij bezig met schoonmaken van de stal en los de elektriciteitsstoringen op.

De paarden van Marjan hebben ondertussen gezonde veulens gekregen en hebben we video-opnames hiervan ook bekeken. Zelfs beschuit met muisjes in de kleur bijpassend bij het geslacht van de net geborene.

Als afsluiting het eerste woord persoonlijk door Ieniemienie geschreven:

sasssssssaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaau

Om tien uur komen we aan in Oud-Vossemeer. Een rondleiding over het terrein laat zien hoe mooi het plekje is. Rustig is het even niet, want de kermis is deze week aan de gang, dus het dorp viert feest.

We zitten lekker aan de buitentafel met een drankje en een hapje. Ik heb met Marjan gelest voor het koetsiersbewijs en samen hebben we het ook gehaald. Zonder elkaar hadden we het zeker niet zo snel gehaald.

We hadden met het eerste examen de pech om een examinator te treffen die liever succesvol was geweest in het marathonwedstrijd rijden. Dit kregen we tijdens het examen ook duidelijk door.

De pony was naar zijn mening niet voldoende voorwaarts en dat was voor hem de reden om iedereen die met deze pony examen deed, te laten zakken. Dit terwijl er in alle voorschriften van het SRR wordt gehamerd op veiligheid en niet op snelheid.

Je kan toch niet in volle vaart door het dorp scheuren terwijl er kinderen kunnen spelen of oversteken? Zoals hij aan het begin al zei,” het is niet belangrijk hoe je ment, als het maar opschiet, we zijn tenslotte geen begrafenisstoet”. Dit stond haaks op onze leergang en we hebben vervolgens hierop ook bezwaar aangetekend. Dit hebben we niet gewonnen, maar 6 weken later zijn we met vlag en wimpel geslaagd, terwijl we toen nog minder voorwaarts waren.

Het scheelt al als examinator en examenkandidaat dezelfde richtlijnen hanteren, in ons geval veiligheid.

Het meest kwalijke vond ik wel dat hij ons allen met het aftuigen onvoldoende had beoordeeld, terwijl hij dit niet eens heeft gezien. Op dat moment zat hij in de kantine erwtensoep te nuttigen.

Het SRR heeft achteraf nog in een e-mail laten weten dat ze over o.a. dat moment geen antwoord konden geven. Dit terwijl ook een andere examinatrice van het SRR had gezien, hoe hij de kantjes ervan af liep.

Ze heeft ons alleen nog verteld, dat alles wat zij van ons had gezien, ruim voldoende was. Waarschijnlijk uit collegialiteit werden de feiten verzacht, om haar persoonlijke toekomstperspectieven te behouden.

Tijdens ons tweede examen hadden we die andere examinatrice om ons te beoordelen en waren we eigenlijk bij voorbaat al geslaagd.

Marjan en haar dochter woonden middenin Amsterdam, zochten de rust op en verhuisden naar Oud- Vossemeer, om buiten het dorp te gaan wonen. Met een leuk lapje grond komen ze direct in aanraking met alles wat er op het platteland omgaat. Deze behoorlijke omslag creëert nu wel een paradijs waarin ze wonen, met alle verantwoordelijkheden van dien. Geen stadstutjes die gillen en dagen klagen als er een nagel afbreekt, zeker niet. Ze informeren zich goed en pakken alles nauwkeurig aan.

Een jonge pup op het erf in opleiding als waakhond, kleine kuikentjes onverwacht gevonden achter de mesthoop. Een nestje met jonge poesjes in huis, twee paarden op het punt om te gaan bevallen, geeft wel aan dat het hier leeft.

Jen en ik hadden het, de dag voor onze aankomst er al over, dat het misschien wel leuk is om een poesje als gezelschap voor Roxy te hebben. Toeval?

We krijgen een nieuwe Jut of nieuwe Jul, wat je zelf leuk vind. Een jong poesje van 7 weken, met een rode vacht, een mooie imitatie van mijn stripheld, Garfield.

We willen eerst aankijken wat Roxy ervan vindt, dus we kijken hoe deze twee samen met elkaar omgaan.

Roxy vindt het gelukkig heel leuk en elke keer als we buiten zijn wil ze terug in de huifkar om te kijken naar het poesje. Dat is in ieder geval al een goed begin. We hebben nog geen naam, maar besluiten om haar voorlopig Ieniemienie te noemen. Ze is de kleinste aan boord, dus op zich wel een toepasselijke naam.

Na het weekeinde zitten we nog steeds in Oud-Vossemeer en de rust is weer in dorp teruggekeerd. Nu zijn de relnichten nog de enige druktemakers op het erf. Deze ware relnichten zijn twee Zijdehoenders (hanen), die om het minste of geringste, paniek en relletjes schoppen. Twee prachtige figuren waar je al een film over zou kunnen maken. Ze kukelen met een zodanig deuntje dat het dagen in je hoofd blijft hangen, echt heel anders dan we gewend zijn. Als ze lopen, trekken ze hun poten heel hoog op en zetten deze op draaiende wijze weer neer. Tezamen met een nichterige beweging van de kont lopen ze zij aan zij en zijn ze altijd bij elkaar in de buurt. Per dag hebben zij ontelbare momenten om te klapperen met de vleugels en de eindeloze drang om te kukelen.

Ik heb alleen nog maar hanen gezien die in het donker sliepen. Deze twee doen elke nacht een aantal rondjes rond het hok, al klapperend en kukelend. 3 uur, 4 uur. We staan er vlak naast met de huifkar, dus we zijn goed op de hoogte.

De nieuwe vliegendeken wordt geprobeerd, lijkt op een galajurk en Rena is dan ’s avonds ook flink beledigd waar dat feest dan blijft. Ben je een keertje helemaal gewassen, netjes aangekleed en opgetut, laten ze je gewoon in de wei staan wachten. We hopen dat we haar hiermee van de vliegjes verlossen, die bij haar de jeuk veroorzaken. Elke dag moet ze d’r baljurk aan, met zonsopkomst en zonsondergang, het moment dat deze vliegjes actief zijn. Ook in de bossen kan de deken goed dienen om de horzels op afstand te houden.

De dagen zijn spannend. Er zijn twee merries hoogdrachtig en de aankomende geboorte van de veulens beheerst de gemoederen van ons allemaal.

Een vleugje spanning had ik ook, want ik heb 2 dagen vlierbloesems verzameld, uit de buurt. Netjes afgeknipt zonder teveel stengel eraan. 3 grote emmers vol. De frisse en volle geur van de bloemen laten mij de zomerdagen extra beleven.

Totdat je in de keuken moet gaan staan om de bloemen 2 uur lang te koken. Met niet al te grote pannen in bereik, ben ik 6 uur bezig geweest om alle bloemen te koken. Daarna ben je die overweldigende geur, echt wel even beu. 23 liter toekomstige vlierbloesemwijn, even af laten koelen.

De volgende dag, gistvoedingszout met een beetje enzymen bij de sap en gist. Deze gist kan tot 18% alcohol produceren en heeft altijd heerlijke wijnen geproduceerd. Alleen was het op een of andere manier een beetje vochtig geworden, terwijl het potje toch goed afgesloten was. Ik ben zuinig op de wijnspullen en bewaar alles goed en droog. De gist wilde na 2 dagen nog niet aanslaan. Druiven en een banaan erbij als gangmakers wilde niet baten, de gist wilde nog niet aanslaan. Als de gist niet op tijd aanslaat kan het aftreksel gaan bederven en is al het werk voor niets geweest.

Even overleg met Jen was nuttig. Ik heb bakkersgist gebruikt en de eerste productie van het koolzuurgas was er daarna snel. De wijn was eindelijk op gang. Dit moment heb ik even op dezelfde manier ervaren, als de geboorte van een gezond veulen. Het werkt, de productie van alcohol is niet meer te houden. Een ware storm in de fles. We zullen de 18% niet halen, maar ik ben wel benieuwd hoever we het met bakkersgist gaan redden.

Jen heeft het meeuwenei gebroken dus een kleine uit het ei hoeven we niet te verwachten. Het is maar beter ook we kunnen beter niet teveel hooi op de vork nemen. Roxy heeft met regelmaat weer veel last van d’r rug. Het is echt niet leuk als ze weer teveel doet en daarna weer met een bolle rug loopt voor een paar dagen. Gewoon lopen, laat haar spieren ontspannen en na een uur gaat het vaak weer beter. Dit kost samen met onze nieuwe huisgenoot een plaatsje in onze dagelijks schema. Het is op zich wel leuk met elkaar te combineren.

We hebben met Rena kuilhooi van het land gehaald. Jen heeft de kwast weer gevonden en schuurt en schildert in een paar dagen bijna het hele huis. Ik voer kleine reparaties uit en trek Jacobskruiskruid uit de wei.

Regelmatig BBQ’n, veel bezoek en de herinnering van Arie en Bastiaan, nichtrijder met zijn auto K.U.T.T. Mislezingen van Bodenese terwijl Bodensee wordt bedoeld. Onder andere deze herinneringen zullen in de toekomst elke keer opspelen als we naar Ieniemienie kijken.

Rena kan goed springen. Voor een trekpaard vind ik 80 cm niet onaardig! We zullen het maar niet teveel oefenen, want met een huifkar erachter gespannen, is springen voor ons niet echt gewenst.

Daar gaan we weer.

Leuk om te weten, van biologische spinazie krijg ik geen kriebels in m’n keel. Normaliter heb ik daar flink last van en nu weet ik ook waarom. Dat komt door het nitraatgehalte, dit is vele malen lager als er geen kunstmest wordt gestrooid. Voor mij dus het liefst biologische spinazie in de toekomst.

Met de leus in gedachten een bio-boer is een lachende boer, nemen wij afscheid van Leo en Mieke. Het is moeilijk vertrekken als je het naar je zin hebt en in de toekomst gaan wij graag weer bij hen langs. We krijgen een biologisch boodschappenpakket mee, met allerlei lekkere dingen. Best aardig te eten dat biologische spul, zouden de sceptici zeggen, als ze het überhaupt willen eten. Er zit geen gif in, maar wel smaak aan en dat ontbreekt bij veel supermarkt producten. Zolang in het land van herkomst nog middelen gebruikt worden, welke Nederland al lang geleden op de zwarte lijst heeft gezet, weet je niet wat je eet. Voor de mensen die het eten is het maar fijn, dat ze niet weten wat ze eten. Met het besef rondlopen dat je langzaam maar zeker je eigen lichaam vergiftigd is helemaal geen pretje. Onze ogen zijn in ieder geval geopend en we kijken rond wat we ermee kunnen doen.

Bij vertrek rilt Rena in het tuig, dan is er regen op komst. Met deze extra wijsheid nemen we nog snel even een foto en afscheid.

Dus ting, ting, daar gaan we weer.

We willen doorreizen naar Wissenkerke, de afspraak is gemaakt over 2 dagen zijn we in Wissenkerke!

Nu eerst Vlissingen en Middelburg door zien te komen en dan word het weer iets rustiger. Na 15 kilometer houden we een stop op een kruising met een beetje gras. Bij het uitspannen zien we een bordje “kaasboerderij Schellach”. Daar stonden we dus zo dichtbij, hadden we net zo goed daar een stop kunnen houden. Jen gaat kijken of de winkel open is, maar treft opa en oma.

Even voor de duidelijkheid. Jaap heeft niet alleen samen met Rena getraind, maar ook met Els en zo is contact snel gemaakt.

Een uitnodiging voor een overnachting konden we niet afslaan. De poepemmer hadden we net weer tevoorschijn gehaald maar we krijgen een heel toiletgebouw tot onze beschikking, super-de-luxe!

We komen als geroepen, er is achterstand met werk en een rug die niet meewerkt.

De volgende dag worden we toegelaten tot de schatkamers van het bedrijf. Twee ruimtes waar al het goud op leeftijd, vorm en soort, met identieke tussenruimtes van elkaar op de boorden liggen.  Het Goud moet worden gedraaid, op volgorde gelegd, gestempeld en van keurige bandjes worden voorzien. En dan, als je net alles mooi in de rekken hebt staan, komen ze het dierbare goud wegkapen. Dat is het moment dat je beseft, dat je gewoon met kaas bezig bent en dat de klanten deze willen kopen.

Het is de hele dag druk in de winkel, terwijl het praktisch de hele dag regent. Er wordt veel gekletst en opvallend veel gelachen. Kortom het is een leuke winkel, waar het personeel toewijding en plezier heeft in hun bezigheden.

Tijdens de dagen horen we zo een stoer verhaal van drie zussen, die samen een fantastische samenwerking neerzetten, met een heel gezellig resultaat. Waar elke zus een taak op zich neemt: akkerbouw, melkvee en de boerderijwinkel. Qua volume en bewerkelijkheid is het behoorlijk imposant, de melk van 80 melkkoeien wordt praktisch allemaal verwerkt tot kaas, yoghurt en karnemelk en wordt verkocht. Zo hebben ze samen met hun akkerbouwproducten een heel ruim assortiment in hun winkel.

Wat het weer betreft, Rena kan het weer inderdaad 24 uur van tevoren aankondigen en goed ook, het stopt niet meer met regenen, 2 dagen lang. Daar kan Piet nog iets van leren, wij hebben het nu dan ook over Rena Paulusma.

Twee dagen later. We gaan verder.

Op naar Wissenkerke, nieuwe afspraak gemaakt met Derk. Nu komen we echt!

Met de fietsknooppuntenkaart in de hand, komen we snel en via leuke wegen op Noord-beveland. Derk komt ons samen met Frans tegemoet rijden, terwijl we een plekje voor de nacht zoeken, want om Wissenkerke vandaag te bereiken zijn we iets te laat vertrokken.

Met wijn en verschillende heerlijke kazen van Schellach, genieten we van de avond. Terwijl ik voor doe dat ik op Rena kan springen, doe ik voor hoe je over Rena springt en kom zo, aan de andere kant terecht. Dat gebeurt altijd als je publiek hebt en nooit in je eentje. Het heeft er komisch uitgezien, dat heb ik wel gemerkt.

De volgende dag komt om half twaalf komt het waterschap ons vertellen dat we daar niet mochten overnachten. Afijn, als we Rena d’r stront maar opruimen is alles goed. Stront opruimen zijn we toch gewend om te doen. We zijn al blij dat we geen mestboekhouding moeten bijhouden en hops, de stront belandt op de plaats waar het hoort, de natuur.

We stonden op een plaats waar konijnen, veel reeën en nog veel meer vogels waren. Zou het waterschap ook tegen hen zeggen dat hun uitwerpselen niet overal gewenst zijn?

Onderweg komen we Manon tegen, een mede Jehova-getuige, maar dan op het gebied van ijzerloos rijden. Ze wil misschien nog een stukje schrijven over ons in de ZLM krant. Voor ons heel actueel, want we konden 4 maanden geleden de huifkar niet bij de ZLM verzekeren tegen storm of brand-schade. Via mijn koetsiersbewijs ben ik op de weg goed verzekerd, maar wat als er nu een boom op de huifkar valt of erger, er is brand? We dachten dat we wel onder de caravans of kampers konden vallen en een alles in 1 polis konden afsluiten. Wellicht in de toekomst. Manon helpt ons in ieder geval aan een adres voor Rena en de huifkar, zodat wij kunnen gaan klussen bij Derk.

Lekker nog 3 dagen regen. Zo vallen de klussen voor de tuin in het water, maar binnen is er ook voldoende te doen. Biertje, gezelligheid, nog een biertje en nog later naar bed. In de tussentijd moet de web-log opnieuw opgezet worden. Door een vernieuwing van web-log.nl, zijn we zeker 3 dagen bezig geweest om de web-log weer een beetje toonbaar te maken, maar dan heb je wel een eigen brievenbus!

Als we dat in de huifkar via de laptop met prepaid internetten hadden moeten doen, had het ons een fortuin gekost. Het is nu al met het updaten van de web-log behoorlijk prijzig. Wat is prijzig? Minimaal 1 euro om alleen onze web-log 1 keer te bekijken en dat is zonder afbeeldingen of foto’s. Om een e-mailtje te versturen minimaal 1,50 euro en om een stukje op de web-log te plaatsen is nog een veelvoud in euro’s. Dat is voor ons veel en misschien wel teveel en zeker om alleen onze belevenissen kwijt te kunnen. Dan nog niet te spreken over de kosten als we in het buitenland zitten. Deze verhalen kunnen we dan misschien beter opsparen en via een uitgever in boekvorm laten verschijnen, als daar animo voor is. We horen regelmatig dat we er een boek over zouden moeten schrijven, dus ik denk dat er wel een markt voor is. Mensen zijn benieuwd hoe het leven in een huifkar eruit ziet en wat je zoal meemaakt. Buitenom dat, ik vind het leuk om erover te schrijven. Maar via de web-log is het leuker, want de lezers kunnen ook reageren op de stukjes. Deze interactie mis je weer met een boek.

Derk komt op het idee om sponsors te werven die willen investeren in 2 jonge avontuurlijke mensen. Maar wat levert hen dat op, behalve dat hun naam door veel mensen wordt gezien en dan, willen ze wel met ons worden gezien? Willen wij wel met hen worden gezien? In de statistieken staat dat er ook vanuit Amerika en Argentinië ook naar onze web-log word gekeken. En wat als zoontje Bush of papa Zorrequieta ons wil sponsoren, wat doen we dan? We willen in ieder geval geen reclame maken voor kernenergie of iets dergelijks.

We zijn een leuke en opvallende verschijning en ontmoeten enorm veel mensen en we krijgen constant leuke reacties. Er moet dus wel een markt voor zijn, maar wie kunnen we helpen?

Dus zo, mochten er mensen zijn die van onze belevenissen genieten en ook sponsorgeld ter beschikking hebben, neem dan contact met ons op via onze brievenbus.

We internetten nu via Vodafone en willen hen aanschrijven, wellicht willen zij een internetbundel doneren in ruil voor een plaatsje voor hun link. Maar waar is dan het einde, de laptop staat met flinke kuren ook op instorten. Stel, dan hebben we misschien een internetbundel en dan zouden we er geen gebruik van kunnen maken, omdat de laptop het heeft begeven. Hopelijk kunnen we verder met de web-log en kijken we nog wel even hoe het gaat.

Een week geklust bij Derk en we gaan weer verder. Derk gaat mee voor een dag in de huifkar en neemt aan het einde van de dag een taxi terug naar huis. We gaan over de Oosterscheldekering, spannend! Voor ons gevoel gaan we nu Zeeland uit.

Alleen de rit over de kering was niet prettig, door de herrie van de auto’s, moesten we bijna schreeuwen om ons verstaanbaar te maken. Rena werd er ook een beetje kriegel van. Het was dan ook een verademing om het einde in zicht te hebben. Toen we over de Oosterschelde-kering heen waren hebben we nog even gevist en gegeten.

Hierbij de Foto-reportage van de reis over de Oosterscheldekering. Gesponsord door Derk, zoveel foto’s uploaden komt voor ons normaal, op een absurd bedrag uit.

‘s avonds om een uur of negen had ik het samen met Rena helemaal gehad, moe, koud en ik werd al beetje chagrijnig. Jen heeft snel een plaatsje gevonden en we mogen de huifkar in de voortuin zetten van een boer in Burgsluis. Rena maait het gras, omdat de schapen er niet aan toe komen. Met uitzicht op de Plompetoren, drinken en lachen we met Derk tot de taxi komt. Om half twaalf is de taxi er en nemen we afscheid.

Het is wel leuk om mensen wat langer in de huifkar te hebben, meestal wil iedereen graag een rondje meerijden. Maar echt beleven hoe en wat het eraan toegaat heeft alleen Derk nog maar meegemaakt. Hij vindt het supertof en ervaart de reis als een feestje en wij ook. Het is een leuk idee om vaker mensen mee te vragen om een aantal dagen mee te reizen. Voor ons begint het huifkarleven al normaal te worden, maar voor velen is het heel bijzonder. Het is misschien nog te verkopen als een workshop “Onthaasting”. Zo komt er tijd om echt over nuttige dingen te praten. Meestal praten mensen langs elkaar heen of vertellen ze alleen wat ze hebben meegemaakt of dwarszit. Het is veel leuker om te praten over wie je bent en waarom je zo geworden bent. Zonder stress of tijdsdruk leer je luisteren en je inleven in de belevingswereld van een ander, zo kun je elkaar verrijken met ideeën voor de toekomst. Wie wil ons en zichzelf inspireren?

De volgende dag gaan we verder.

Een onverwachte verandering in ons reisplan, doet mij besluiten om verder te gaan naar Manderveen. In een flinke dip moesten we toch weer verder en gaan dus ook.

Jen wil heel graag zien waar ik mijn Koetsierslessen en bewijs heb gehaald en daar zijn we nu in de buurt. Ik kan bijna geen lach op mijn smoel toveren en ik heb eigenlijk nergens zin in, dat begrijpt Jen gelukkig.

Aangekomen bij de Koetserij ”Het Gareel” worden we door Tonnie en Ab hartelijk ontvangen en mogen we gebruik maken van hun nieuwe camping. ’s Avonds komt Andre (een oud-medecursist) ook even kijken, naar de huifkar en Rena.

Volgende dag ga ik naar Renesse om inkopen te doen op de fiets. Ik haal een nieuwe dobber en haken en deze kan ik pinnen in de winkel. Later loop ik over de markt en kan ik een nieuwe buitenband voor ons vouwfietsje kopen 2,50 euro, maar ik heb geen contant geld bij me en moet gaan pinnen. De betaalautomaat moest mijn pas niet hebben en de volgende, bij mijn eigen bank wilde ook geen geld uitkeren. Vreemd, ik wist zeker dat ik voldoende saldo had en ik had net nog mijn dobber kunnen afrekenen. Van Jen had ik nog een boodschappenlijst meegekregen en besluit het erop te wagen om ook in de C1000 te kunnen pinnen. Niet dus en ik laat de boodschappen staan en fiets terug naar de huifkar. Bellen met de bank leert dat ze mijn pas hadden geblokkeerd en niet meer kunnen deblokkeren, omdat ze een nieuwe pas hadden opgestuurd. Een beetje lullig dat ik deze niet ontvangen heb, maar ik krijg hem binnen een week toegestuurd. Prima, de pas van Jen meegekregen en ik stap in Ellemeet de winkel binnen, haal alle boodschappen en ik wil afrekenen. Net vandaag is hun pinautomaat kapot en ik laat wederom de boodschappen staan. Nu naar Scharendijke, waar de pinautomaat naast de supermarkt zit en ik voor de derde keer die dag de boodschappen verzamel. Ja, nu kon ik wel afrekenen.

Jammer van die fietsband die zou met deze extra kilometers echt wel vervangen mogen worden, maar ik had geen zin om terug naar Renesse te rijden.

Vreemd eigenlijk dat de koetserij “het gareel” heet, terwijl er ik daar alleen met borsttuig heb gereden. Wel weer toepasselijk voor ons, want Rena draagt een typisch ‘Walchers gareel’ en zo wordt de naam ingevuld.

Knap hoor, om zoveel werk te kunnen verzetten in 1 jaar tijd. Met zorg wordt er een mooi en gezellig totaal-pakket geboden, voor het hele gezin. Buitenom leuke en professionele begeleiding in alle facetten op het paard en de bok, is er ook een mini-camping, een gezellige bar en organiseren ze huifkartochten.

Jen heeft geholpen met stront opruimen en ik heb na mijn dagvullende boodschappentaak nog een paar tegels in de grond geramd. Tonnie en Ab hebben ons wijn, vrolijkheid, een verzekeringsmaatschappij en een nieuwe overnachtingsplaats gegeven.

Volgende dag gaan we verder langs het Grevelingsmeer naar Sir-Jansland. Onderweg zien we een echtpaar met flessen in de hand, langs de kant van de weg staan. We worden halt gehouden en begroet met pipo. Er worden direct twee flessen op de bok gezet en die zijn voor ons. Een fles wijn en een fles cassis. Meneer had 32 jaar als begrafenisondernemer gewerkt en had besloten om het roer om te gooien. Hij had ons in de krant gezien en was razend enthousiast over onze reis en wilde dolgraag hetzelfde doen. Hun huis stond al te koop, maar waarschijnlijk brengt zijn vrouw hem wel op nieuwe ideeën, als ze beseft welke luxe er voor ons ontbreken. Geniet ervan, het leven duurt maar even, zoals hij ons nog uitdrukkelijk meegaf. We bedanken hen en wensen ze veel succes.

We trekken de fles wijn direct open en het is een heerlijk zoete witte wijn, die perfect past bij deze warme zomerdag. Zolang ze een fles wijn neerzetten voor elke keer dat ze ons pipo noemen, hoor je ons niet klagen. Dit soort spontane en vrijgevige momenten maken onze reis al de moeite waard.

We komen aan in Sir-Jansland bij een familie met sterke banden in de trekpaardenwereld. In de eerste wei hadden het weekend ervoor 30 trekpaarden gestaan voor een rondrit. Er ligt 1 diepe kuil in hun oprit en bij het oprijden van hun oprit, schudt de huifkar zo hevig dat de planken aardig leeg zijn. De koffie ligt overal en de wekfles met onze zelfingemaakte rolmopsen ligt aan diggelen. De komende dagen eten we dus heerlijke haring,

Jen had in Ellemeet al gedouched en nu, met 2 gekregen douchemunten (guldens) was ik aan de beurt.

Tegen het staart/maneneczeem van Rena hebben we nog geen middel gevonden, welke haar echt verlossen. Koos en Ria hebben hele goede resultaten met een shampoo en we krijgen een beetje mee om te proberen.

We hebben al veel geprobeerd, maar we zijn nog steeds op zoek naar het wondermiddel. Het hartverscheurend om onze lieve Rena te zien lijden aan een chronische jeuk. We kunnen het enigszins verzachten, maar dat is voor ons niet genoeg. Rena is het daar vast wel mee eens.

Volgende dag laten we een briefje achter en rijden verder naar Tholen. Onderweg bij Bruinisse nog gevist en gezwommen, het was te warm om door te rijden. Marjan en Charlotte stoppen met hun nichtjes. Ze zijn naar onderweg opa en oma. We worden uitgenodigd om bij hen te overnachten, als we het tenminste kunnen halen. Ik wilde Marjan net bellen, want ik weet dat ze daar in buurt woont. Zo zie je maar, toeval bestaat niet, of vallen we nu zo enorm op, dat we niet te missen zijn?

Na een pauze van ruim 2 uur rijden we verder. Gelijk laat Rena duidelijk merken dat ze het te warm heeft. Shit, ik heb gezwommen en dat wil zij natuurlijk ook, dat we daar niet aan hebben gedacht. Bij een strand stoppen we en spannen Rena uit.

Bij het oprijden van het strand schiet me een prachtig tafereel te binnen. Rena is verzot op winterpeeën. Als we deze voortaan geven, moeten we naast haar gaan staan en de winterpeen goed aan haar laten zien. Als ze dan enthousiast genoeg is, gooien we de peen weg, waarna ze in volle galop er achteraan gaat. Als we dit nu structureel doen wordt dit een gewoonte.

Als we daarna deze peen vervangen door een stok in de vorm en kleur van een echte peen en deze dichtbij weggooien. Dan is het alleen nog een kwestie van haar duidelijk maken, dat ze deze naar ons terug moet brengen, in ruil voor een echte peen.

Wat zouden de mensen hier op het strand raar kijken, als ik een stok zou pakken en deze weggooi. Rena met een sprint er achterna en weer in een volle spurt terug met de stok, voor de ruil van echte peen. Ik weet niet of er meer paarden zijn die kunnen apporteren, maar het is wel een leuk idee. Ik ga eens kijken of Rena er ook de humor van inziet.

Rena is helemaal in het water geweest en heeft net niet helemaal gezwommen. Ze is lekker afgekoeld en heeft weer zin om te lopen. Jen vind nog een meeuwenei en speelt met de gedachte om deze uit broeden. Leuk, een strontsproeier in de huifkar. Ik ben benieuwd of het uit gaat komen.

Bijna iedere auto onderweg toetert en zwaait naar ons. We krijgen dan ook allebei een lamme arm en tijdens het eten slaan we het teruggroeten soms over. Zo voelt Beatrix zich dus ook ongeveer. Het is echt leuk dat mensen zo betrokken zijn, maar onze armspieren worden nu wel overmatig getraind.

KLIK HIER

Als laatste nog even een klein videootje van de binnenkant van de huifkar tijdens het rijden.

In Ritthem, bij een biologisch dynamische boer die nog of alweer met trekpaarden werkt. We hebben nu al zoveel over deze man gehoord, iedereen heeft het over hem als je het over werken met paarden hebt. Hij ploegt, egt, maait, verwijdert onkruid en oogst met de paarden, allen met staart!! Joepie, ze bestaan echt, mensen die in deze consumptie maatschappij, dichtbij en in harmonie met de natuur kunnen leven! We zijn een beetje afwezig en dat net op een plek waar we zoveel kunnen leren. Voor mij zeker een voorbeeld bedrijf met inzicht. En we mogen nog even blijven ook.

‘s Avonds met de fiets naar Middelburg geeft een raar gevoel. Normaal stond Middelburg gelijk aan werk, nu kijk ik met hele andere ogen en lijkt het alsof ik er voor het eerst kom. Laat naar bed gegaan.
Volgende dag Omroep Zeeland voor de deur, wazig zaten we aan de koffie, niet voor ons ff niet! Wel een kaartje achtergelaten.

Overdag meewerken op de boerderij, leerzaam hoe je met 9,5 hectare, trekpaarden en ZONDER bestrijdingsmiddelen en ZONDER kunstmest, of juist daardoor, kunt bestaan. Dankbaar werk, afwisselend, en leerzaam. Elke avond staan er twee borden extra op tafel en hebben we even de tijd om van hun verhalen te genieten en vragen te stellen. Hoe meer we er van horen des te enthousiaster we worden, we denken er al aan om hetzelfde te gaan doen. Laten we eerst maar eens meer van deze mensen ontmoeten die dichtbij de natuur leven en daar verstandig mee om gaan. Maar een trend is wel gezet, we willen hier meer van zien.
Later die week belt er iemand van Omroep Zeeland. Of we maandag tijd hebben voor opnames voor de TV? Niet geheel volgens plan, maar we stemmen in.

Ringrijden in Ritthem en dan vergeet je het fototelefoontoestel, shit. Mooie dag en de hele familie met aanhang gaat naar het spektakel, bijna iedereen rijdt mee in de wedstrijd. Jen en ik hebben er ook nog even aan gedacht om mee te doen met de wedstrijd. Bij denken is het ook gebleven, we hebben het nog nooit gedaan en het lef ontbreekt nog om te gaan oefenen. Misschien volgend jaar, als het mag.
De hele familie is nauw betrokken bij deze traditie en scoren dan ook hoge ogen. Met een spannende finale kon je wel zeggen dat Leo supergoed had gereden. Later lazen we in een boekje van de zeeuwse ringrijdersvereniging, dat we hier met een rienkrie-legende te maken hadden. Na de wedstrijd de baan opruimen en daarna werd het nog heel gezellig in het dorpshuis. Er werd gedanst, eten en drinken en praten met het halve dorp. Iedereen schijnt het over ons te hebben en er wordt verschillende keren gevraagd wanneer we weer een stukje op de web-log plaatsen. Omdat het zo gezellig is gaan we verder feesten in een ander cafe, waar de blokken hout naar binnen werden gerold voor een spelletje hamertje tik met fatsoenlijke spiekers. De gasten mochten zelfs het menubord aanpassen waar de baas op zat te kijken. Ze snappen daar wat gezelligheid inhoud en dat dat gepaard gaat met lol, veel lol en nog meer bier.

De volgende dag wilde ik even geen bier meer, maar ‘s avonds toch nog eentje, die viel bijna op de grond door een coördinatie-stoornis van de vorige avond. Daar bleef het dan ook bij. Het was weer even geleden dat we zo hadden uitgepakt en voelen nu goed dat we geen afgetrainde drinkers meer zijn.

We vinden het belangrijk dat we ons goed voorbereiden op eventuele vragen die ze kunnen stellen, dus bedenken we er een aantal, zodat we niet met ons mond vol tanden staan te hakkelen. Die betreffende maandagochtend belt er weer iemand, als de camera al bijna draait, of we ook voor de radio een interview willen geven. Welja, we zijn nu toch bezig.
De interviewer van de TV zit wel duidelijk in een ander ritme dan wij. Met zijn handen vol met een peuk, koffie en papieren probeert hij ons een hand te geven. Ene Huisman van Omroep Zeeland TV. Tussenin het wegslikken van de koffie en bij uitmaken van zijn peuk in de koffiebeker, beleeft hij zijn piekmoment voor die dag en heeft duidelijk geen zin om op een uitgebreid antwoord te wachten. Verder verwoorden wij hem als rookkanon, omdat de ene na de andere moest worden opgestoken. De interviewster van de radio komt na hem en rijdt wèl een stuk met ons mee. Ze is duidelijk meer betrokken dan haar collega.

‘s Avonds is het op TV, het is nog een leuk stukje geworden, waarschijnlijk te danken aan de cameraman, die wel een stuk enthousiaster was.
Jammer dat we door dat rookkanon afgeschilderd zijn als Pipo de clown en Mama Loe, met zelfs tijdens het gehele filmpje het liedje op  de achtergrond. HOKJES!!! We hadden immers veel meer te vertellen.
Wij zijn Jut en jul en wij doen bijna alles anders, niet zoals zigeuners of Pipo de clown, een wereldreis of een jaartje sabatical, maar we willen op een andere manier leven, op zoek naar een volgend doel.

Je moet het natuurlijk wel willen zien, maar als je het niet ziet, kan je alles en iedereen over 1 kam scheren. Neem nu onze deurbel bijvoorbeeld, je moet niet drukken of trekken, maar slingeren en als je het nog anders wil, kan je knijpen. Ons vervoermiddel is echt milieu-vriendelijk, degelijker dan een zonnecel-auto, veiliger en goedkoper dan een waterstof-auto en al eeuwen op de markt. Onze manier van mensen te hulp schieten kan je tegenwoordig ook niet alledaags noemen en zo kan ik nog wel even doorgaan. We hadden zelfs een primeur voor z’n neus liggen "hoefschoenen" voor een trekpaard, voor zover wij weten, de eerste in zeeland. ‘Daar kan ik niks mee’, zei het rookkanon, lekkere nieuwtjesjager ben je dan of niet?

Na dit alles verteld te hebben, kon hij toch alleen maar aan zijn leuke jeugd denken en Pipo de clown opnieuw als nieuws verkopen. In eerste instantie zat hij te hameren dat wij geen werk zouden kunnen krijgen, kraakte onze TV af, deze zou het volgens hem geen ontvangst kunnen hebben. We hebben de uitzending erop gezien en dat is voor ons het belangrijkste. Daarna kwamen nog wat minachtende opmerkingen over nog enkele voorzieningen en zat ons nog te vergelijken met stelende en rovende Roma zigeuners.

Het was wel duidelijk dat wat wij doen, niet kon volgens hem. Ik had op dat moment achteloos achter hem moeten gaan staan en mijn Grote Rode Ronde Piponeus af moeten zetten. Even oppoetsen en uiterst zorgvuldig op mijn Rechter Grote Piposchoen moeten plaatsen en deze met dermate snelheid tegen zijn poepert aan, waarna mijn mooie Grote Rode Pipo neus is verdwenen.
Had ik maar, hadden we maar. Dat hebben we nog wel even gedacht. We hebben aan ons (voor)gevoel geen gehoor gegeven.

Door ons rookkanon ben ik wel op een idee gekomen, stel dat, Jen en ik nu gewoon een uitkering gaan aanvragen. En dan op een stralende dag gaan we samen 3 kratjes bier kopen. We kijken dan even waar ons rookkanon woont, de rooksignalen volgen en gaan dan ‘s morgens 7 uur op zijn stoep zitten. Als dan, dat rookkanon uit zijn voordeur vertrekt om naar zijn werk te gaan, trekken wij gezellig een lekker biertje open en wensen hem een prettige dag toe en giechelen nog "werk ze".

Zo genieten wij de hele dag van de zon, bier en rollen om van het lachen alleen al om de voorpret, hoe hij zal kijken, als hij terugkomt van z’n werk. En als hij dan terugkomt, plaatsen wij het bord "Deze Lamko-dag werd mede mogelijk gemaakt door ons rookkanon", om daarna te kunnen zeggen "Goh, ben je nu al terug we hebben nog maar 2 kratjes op. Natuurlijk bieden wij hem dan een biertje aan, hij heeft die dag toch ook mee betaald aan onze uitkering. Wie zou zich dan ‘s avonds vlak voor het slapen gaan, de Pipo voelen, beknelt tussen carrière en hypotheek?

Hij heeft er duidelijk moeite mee om enthousiast te zijn, behalve als de camera draait wordt zijn stem vervormd naar een opvallende aardigheid.
Op zijn manier heeft hij er best wel een leuk stukje van gemaakt, waarin duidelijk wordt, waar zijn mooiste jeugdherinneringen liggen. Dit vatten we dan weer op als compliment, om een hartverwarmend schouwspel te kunnen zijn, waarmee wij deze man zijn jeugd, in zijn hart doen herleven.

Wat mij achteraf nog het meeste ergert is dat Rena alleen bij haar voornaam is genoemd alsof ze een of ander trekbeest is dat alleen maar stom voor de huifkar loopt. Terwijl ze onze liefste en de beste milieu-vriendelijke motor is. Helge Prinsen (verslaggeefster voor de radio) kon gelukkig wel feilloos aanvoelen dat dit niet alleen Rena is, maar de Rena van Klein-Mariekerke.

Klik hier voor het "Pipo filmpje" van Omroep Zeeland

Een ervaring en avontuur rijker doet ons besluiten om de werkzaamheden voor zover af te ronden en verder te gaan. Op naar het volgende avontuur.

We kregen nog bezoek van een echte trekpaarden kenner. Duidelijk, zijn leerstoel was de beste, met de ervaring van ruim 70 jaar, groeide de koppigheid mee. Hij kan niet geloven dat Rena zonder problemen op d’r hoeven kan lopen. Stellig werd er opgemerkt " Dat kan nooit, die hoeven en schoenen slijten te hard, want een trekpaard sloft altijd!". Zo geeft hij ons wederom het gevoel dat dit het stomste is, wat we hadden kunnen doen.

Mijn visie is "een paard is gemaakt om te lopen" en het bewijs stond voor z’n neus, Rena. Sinds ze zonder ijzers loopt sloft ze niet meer, maar rolt ze de hoef vanaf de verzenen en de straal tot de toon toe af. In het begin waren d’r hoeven als boter zo zacht maar na 5 maanden zijn ze keihard. Tot dusver draagt Rena de hoefschoenen alleen op Zondag, om eraan te wennen, normaal houden de hoeven de slijtage bij.

Ondertussen begint onze trekpaardenkenner over vroeger te vertellen, dat een trekpaard toen 6 ton trok en ook nog de dijk op, dit vond ik weer absurd en zo discuseerde wij nog even. Wij zijn de eerste met een belgisch trekpaard met hoefschoenen in Zeeland. Vele (argwanende) ogen volgen ons en vragen zich af of het Rena een jaar lang lukt. 5 maanden nu, zonder ijzers en bekappen volgens Strasser methode met bijna dagelijks 5-20 km over het verharde wegdek.

Helaas hebben we nog geen fietscomputer aan boord om de totale afstand bij te houden, maar we schatten dat we nu op ongeveer 600 kilometer zitten.

Zoals onze trekpaarden kenner zelf aangaf, het enige waar hij op let of de ijzers wel of niet versleten zijn. Zo eenvoudig komen wij daar nu niet vanaf. We kunnen immers niet meer zeggen dat het aan de smid ligt als het fout gaat, deze verantwoording ligt nu bij ons. Gelukkig krijgen we professionele hulp van Petra, onze hoevenmiep. Eigenlijk moet ik zeggen onze Supermiep, want zonder haar hadden we nu een drama kunnen hebben. In het begin hebben we afspraken proberen te maken met traditionele hoefsmeden, met als resultaat dat ze weken later terugbelden, als het al te laat was. Leuk vooruitzicht als je onderweg bent en je hebt dringend een hoefsmid nodig. "Sorry, ik zit vol." "Sorry, ik doe geen trekpaarden." En nog meer van dat soort dingen.

Petra is er altijd indien nodig en komt haar afspraken keurig na en neemt de tijd voor het bekappen. Ze is nu nog de enige in Zeeland, maar mijn gevoel zegt, dat dat niet lang meer gaat duren. Ze geeft ons nu cursus zodat wij het straks zelf kunnen, tof he! Dat doet ze bij iedereen als ze dat willen. Dat zal een hoefsmid niet snel doen, als je er al een lach vanaf krijgt. Buitenom dat, ze moeten het paard stevig vastbinden, anders kan het paard laten merken dat het niet fijn is om beslagen te worden.

Kijk, het kan ook anders. Rena relaxed etend en houdt haar poot rustig op een baaltje stro.

Onze trekpaarden kenner vertrok in verwarring.

Aangekomen in Nieuwdorp, hartelijk ontvangen door een groot gezin met 9 kinderen. ‘s Morgens kwamen de kinderen ons al waarschuwen, een grote dag was aangebroken, de schapen en de geiten komen! Net ervoor waren de aangekochte dijkjes omtuind en van een compleet stalletje voorzien.

Als dank voor het gastvrij onthaal heb ik de klauwen van de schapen en geiten bekapt. Het was al wat later geworden en we keken tegen het aankomende traject op. We hebben geen zin om richting de stad te gaan en we gaan nu recht op Middelburg en Vlissingen af. Jen ging vragen of we nog een nachtje konden blijven.

Het was zaterdag en ons werd gevraagd of er morgen liever geen vertrek plaatsvond. Vervolgens zijn we verhuisd naar de buren, zodat we zondag konden doorreizen. Zaterdag en zondag zijn de dagen dat veel mensen thuis zijn en dat betekent voor ons een goede kans op een overnachting en leuke aanspraak. Stom eigenlijk om een extra overnachting af te slaan, maar een onrust tot reizen richting Middelburg, speelt bij Jen een grote rol. Na een intrigerende handdruk en de overhandiging van een drukwerk "Wat het geloof vermag", heb ik het zelfs dezelfde avond nog bij de buren doorgelezen. Voornamelijk omdat Wim een enorme rust uitstraalt, ben ik heel benieuwd, waar dat vandaan komt.

Zelf ben ik een denker en als denker moet je twijfelen, vervolgens onderbouwen om de twijfel weg te nemen. In principe lukt dit nooit, want ik betwijfel altijd of het niet nog beter kan. Als je echt gelooft, beleef je dit met hart en ziel, daarbij stel je geen voorwaarden aan je geloof. Je accepteert het helemaal of niet. Dit hebben we in ieder geval gemeen, alleen zoek ik soms wat rust in mijn zoekende brein. En op dat moment zit ik al te denken aan een meer pakkende tekst van het boekwerk bijvoorbeeld: "Het vermogen van het geloof " of beter "De mogelijkheden van geloven ". Zo ben ik natuurlijk nooit klaar.

De kaars ging uit.

De volgende morgen, windstil, lekker warm en zonnig. Een rondleiding over het erf, het bekijken van de bibliotheek en eigengemaakte kunst, gaf de indruk dat de bewoners het leven met beide handen aanpakken en beleven.

3 mooie Clydesdale paarden in de wei hebben een therapeutische werking, alleen al als je naar ze naar kijkt. Bij vertrek, denk ik nog even aan nu voor ons, de buren. Jen leest het drukwerk nu ook, het kan ons tenslotte alleen maar sterker maken. Bedankt buren en buren.

Ting, ting, daar gaan we weer. Het is heerlijk weer, David en Ingrid (de buren van de buren) hadden ook mooi-weer kriebels en gaan lekker fietsen in de Zak. Bekende kriebels, wij pakken ook ons boeltje weer bij elkaar, laten Rena stoppen met grasmaaien en gaan weer optuigen, wat voor Jen ook al haast vanzelf gaat, ondanks het niet bezitten van een koetsiersbewijs. Al doende leert men het snelst.

Het gaat super met Roxy. Niet te hard roepen natuurlijk, dat is de Goden verzoeken. Na 5 maanden herstel van een hernia, waardoor de achterpoten bijna verlamd waren, is het geweldig om te zien dat ze bijna alles weer kan. In het begin kreeg ze Prednison van de dierenarts, met een zeer klein effect. Na een gang naar Utrecht, waar ze vervolgens een lange kuur Prednison gaven omdat er op de foto niks te zien was (voor niks in de file, wachten, wachten, duwen trekken, weer weglopen van de arts, hartfilmpje, weer wachten, nog langer, foto, sorry, niks te zien, contrastfoto kan vandaag niet, sorry , hier is het recept, succes, bel maar als het slechter gaat, nou echt niet meer dus!!) Sinds Jen met Traumeel is begonnen, een homeopatisch middel tegen allerlei kwetsuren, klimt Roxy langzaam weer omhoog. Ze huppelt nu bijna de hele dag in het rond, maar moet ‘s middags even slapen. Logisch ook als je het grootste deel van je leven overdag zit te wachten tot je baasje terugkomt van het werk en vervolgens is er de hele dag activiteit om je heen. Roxy leeft helemaal op en ziet Rena nu als haar grote zus. Oppassen dat ze niet te intiem gaat worden, voordat Rena op d’r gaat staan. Gelukkig kijkt Rena vaak beter uit dan Roxy, waar ze d’r pootjes neerzet.

Enfin, we waren dus weer op weg, in de richting van Walcheren.

Nooit geweten dat het van Nieuwdorp richting Nieuwland zo mooi rijden kan zijn. We doorkruisen de Quarlespolder en zien onderweg veel natuurschoon in de bermen, redelijk rustig rijdende auto’s (wat mooi weer op zondag al niet teweeg kan brengen bij de mensen). Ook wij zijn lekker op het gemak vertrokken, een eindje in de middag, want het is tenslotte zondag. Rena stapt er lustig op los, kijkt ondertussen al niet meer op van een schaapje, er lopen er honderden langs de dijkjes hier. En dan ineens worden die leuke weggetjes weer ruw verstoord, dit keer door de aanleg van de nieuwe Sloelijn. Grote zandhopen, weg ineens verdwenen en verlegd …. Hoe zat het ook alweer met dat ontpolderen? 2 uur gereden, tijd voor pauze, vlak onder Nieuwland. Eindelijk een strookje gras vrij, even afzetten met een draadje, tenminste, dat denken we, totdat de "eigenaar" van dit openbaar hoekje gras, waar Rena zeker wel een paar kilo van zal eten, ons weg wil sturen. Maar, zegt Pieter, ze moet uitrusten en wat eten, je hebt zelf ook paarden, dat snap je toch wel? Morrend zegt hij dat we dan dat andere strookje wel mogen afzetten. Dit blijkt later ook niet van hem te zijn).

Gelukkig zijn de buren wel aardig. We wilden eigenlijk door naar Oost – Souburg, maar het wordt al later en dat gaan we voor donker niet meer redden, dus mogen we bij de fam. Scheele op het erf, en Rena in de wei.

Ze hebben zelf ook paarden, waaronder Brenda, een trekpaard met staart!

Telefoon: Familie-omstandigheden houden ons op dit moment even in de buurt van Middelburg. Dus kijken we in het rond voor een plekje. Had Jen daarom die onrust?, het lijkt nu wel verdwenen. We hebben al wel een plekje aangeboden gekregen in Nieuwland, maar we kijken even verder of het niet dichterbij kan.

Niet te dicht bij, ik ben net blij dat we op het platteland zitten.